Skip to content

‘De huisarts kan niks meer voor mij betekenen’

Ik loop de trap op. De deur van haar appartement staat al op een kier en ik ga naar binnen. Als ik in de gang loop, hoor ik gesnik vanuit de woonkamer. Ik loop door en ik zie dat de oude man aan tafel zit. Hij huilt. Het is niet de eerste keer dat ik hem zo tref en ik ga hierover het gesprek met hem aan. Hij vertelt dat ik vandaag het enige bezoek ben dat hij zal krijgen. Zijn kinderen wonen ver weg, zijn vrouw is een jaar of vijf geleden overleden. Sindsdien voelt hij zich eenzaam. Twee keer per week probeert hij te gaan eten bij het buurthuis. Echter lukt het hem niet vaak om zich hier ook daadwerkelijk toe te zetten. ‘Ik ben gestopt met mijn medicijnen, ze helpen niet’, zegt hij. Als ik controleer om welke medicatie het gaat, blijkt het te gaan om antidepressiva die hij al ruim twintig jaar slikt. ‘Dan ga ik dat eens met uw huisarts overleggen, als u dat goed vindt’, zeg ik. Het abrupt stoppen van een antidepressivum zonder begeleiding van een arts, kan ervoor zorgen date symptomen van de depressie weer naar de voorgrond treden. Als ik hem dit uitleg, blijkt dat hij dit niet wist. Ik vraag hem of hij ooit bij een psycholoog is geweest, omdat de gesprekken met mij naar mijn inzicht onvoldoende zijn voor hem. ‘De huisarts zegt dat een hij of een psycholoog niks meer voor mij kunnen betekenen’, zegt hij.

Via de huisarts vraag ik een verwijzing naar de specialist ouderengeneeskunde, een arts gespecialiseerd in ouderenproblematiek, en naar een ouderenpsycholoog. Omdat beide disciplines binnen onze organisatie vertegenwoordigd zijn, leg ik ook snel een lijntje met beide specialisten. Er worden gesprekken met de man gepland, de medicatie wordt aangepast, en er lijkt verbetering op te treden in de situatie.

De ervaren eenzaamheid probeer ik te verminderen door hem uitleg te geven over de vicieuze cirkel waarin hij zich bevindt: door de depressie wil hij niet naar buiten, hierdoor wordt de depressie sterker. Door de cirkel te verbreken, zal door afname van de eenzaamheid ook de depressie afnemen. Ik motiveer hem om meer naar zijn buren te gaan, die hem regelmatig uitnodigen voor een kopje koffie. Daarnaast motiveer ik hem meer steun te zoeken bij zijn kinderen en regelmatiger naar het buurthuis te gaan.

Maanden later is de situatie gestabiliseerd; de depressie is stabiel op de achtergrond aanwezig en de eenzaamheid is verminderd. Hij is er nog niet, maar hij is op de goede weg. Hij voelt zich beter.

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: