Skip to content

‘Dus toch Alzheimer…’

Eigenlijk had iedereen al wel door dat het achteruitging. Hij vergeet steeds meer en wordt ook wel eens boos op zichzelf als hij er achter komt dat hij iets is vergeten. Ofja boos, het was meer frustratie. Echt boos kan hij niet worden. Het is een echte knuffelopa. Zo eentje die je gelijk wilt vastpakken en een knuffel wilt geven, als je hem ziet. Hij is lief voor zijn vrouw, voor zijn kinderen en is heel meegaand met de thuiszorg. Toch gaat het de laatste tijd minder goed, het geheugen gaat achteruit.

Door de huisarts was de specialist ouderengeneeskunde gevraagd om onderzoek te doen naar zijn geheugen. Haar man en haar kinderen weten, net als ik, eigenlijk al wel dat er meer aan de hand is. Dat het niet alleen maar ouderdom is. Daarvoor is de achteruitgang te groot en gaat het te snel. Het vermoeden dat er dementie in het spel is, is daarom groot. Tijdens de onderzoeken van de specialist, wordt hij emotioneel. Het is confronterend dat hij bepaalde dingen niet meer weet of kan benoemen. Hij huilt. Na het gesprek en de onderzoeken is hij vermoeid, waarvan weet hij niet meer. De vragen die zijn gesteld, weet hij ook niet meer. Ook is hij vergeten dat hij heeft gehuild. Dat is dan ook het enige voordeel van de ziekte: hij vergeet ook de negatieve aspecten. De diagnose is duidelijk en hard: dementie.

Na het gesprek vang ik het echtpaar op. We bespreken wat de specialist heeft gesproken. Hij gaat even op bed rusten. Fijn, dan kan ik even met zijn vrouw alleen praten. De diagnose die is gesteld, is niet blijven hangen bij haar. Dit maakt het lastig. Ik confronteer haar opnieuw met de diagnose en vertaal de woorden van de arts naar het niveau dat ze makkelijk begrijpt. Ze vertelt dat ze het al had verwacht, maar er toch van schrikt. ‘Dus toch Alzheimer’, zegt ze.

We spreken de belangrijkste zaken door rondom de diagnose. Gericht op het hier en nu, nog niet op de toekomst. De toekomst komt op een ander moment. Ze zit met vragen over thuis blijven wonen, hoe het gaat met een eventuele opname in een verpleeghuis en wat we eraan kunnen doen om hen zo lang mogelijk samen te laten wonen. We zijn het erover eens dat we gezamenlijk we precies hetzelfde doel hebben. Samen, zo lang mogelijk, in het eigen huis. Dat is het doel. En dat gaan we bereiken, samen met elkaar.

Ze kijkt me dankbaar aan en ze lijkt blij met mijn geruststellende woorden over hoe we het gaan aanpakken komende tijd. Ik zie wat ik met een gesprek kan bereiken. Dit vind ik het mooie aan het werken in de zorg. De kleine dingen die ertoe doen, waarvoor we het doen.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: