Skip to content

‘Een goede voorbereiding is het halve werk’

Eigenlijk was de situatie al jaren hetzelfde: iedere dag in de avond ondersteunen met het uittrekken van zijn steunkousen. In mijn eerste stageweek binnen het team, was zijn vrouw overleden. Dat was voor mij al een bijzondere ervaring: de allereerste keer dat ik iemand zag die terminaal ziek was. Na het overlijden van zijn vrouw, had ik hem maar een keer of vijf gezien. Telkens in de avonddienst, om de steunkousen uit te trekken. Vanwege de stabiliteit van de situatie, verbaasde het me zijn zoon me belde. Zijn vader was dit weekend gevallen en had niks tegen mijn collega’s durven zeggen hierover. Hij had pijn in zijn enkel en voet, en de huisarts had inmiddels geconcludeerd dat er een flinke kneuzing in de enkel en de voet zat. Hierdoor was toch wat meer zorg nodig dan alleen het uittrekken van de steunkousen. Of ik langs wilde komen voor een herindicatiegesprek.

Het was inmiddels een dag of vijf geleden dat hij was gevallen. Het ging ondertussen wel een stukje beter. Nog zeker niet goed, maar de pijn was onder controle. Hij is niet kleinzerig, maar nu klaagde hij toch wel over de pijn tijdens het lopen. We spreken af dat we iedere ochtend en avond komen helpen met het wassen, omkleden en in- en uit bed komen. Een fikse ophoging van de thuiszorg, maar wel een tijdelijke noodzakelijke stap. Hij vond het aan de ene kant erg fijn om geholpen te worden, maar aan de andere kant baalt hij er ontzettend van dat hij minder zelfstandig kan doen. Ook al weet hij dat dit tijdelijk zal zijn, is het lastig voor hem om te accepteren.

In de week erna belt de zoon van de man me op. Hij wil graag met mij praten over de toekomst; over hoe zijn vader zolang mogelijk thuis kan blijven wonen. Daarnaast heeft hij vragen over hoe zijn vader uiteindelijk kan worden ingeschreven in een verpleeghuis. Hij had iets gelezen over de toenemende wachtlijsten in het nieuws en vroeg zich af of zijn vader al op de wachtlijst kon komen. Ik vertel hem dat ik blij ben dat hij me deze vragen stelt. ‘Een goede voorbereiding is het halve werk’, lacht hij. Te weinig kom ik het tegen dat men preventief al een gesprek wil over zaken die nog ver van je bed zijn of lijken. Daarna leg ik uit dat zijn vader niet in aanmerking komt voor een verpleeghuis momenteel, en dat hij niet preventief op een wachtlijst voor een verpleeghuis kan komen. Wel kunnen we van alles doen om ervoor te zorgen dat zijn vader langer thuis kan blijven wonen. Natuurlijk doen we dit als thuiszorg niet alleen. Ik regel een consult met een ergotherapeut, voor advies over woningaanpassingen, en een keukentafelgesprek met de WMO-consulent, voor een indicatie voor huishoudelijke hulp. Daarnaast wordt de fysiotherapeut ingezet om de mobiliteit te verbeteren en de kneuzing van de voet sneller te laten genezen.

Binnen een maand was hij weer goed op de been. In huis waren een aantal aanpassingen gedaan, waardoor het bewegen in huis makkelijker is geworden. Ook is er huishoudelijke hulp opgestart, waardoor de man meer energie overhoudt voor leukere dingen in het leven. De kneuzing is goed genezen en de thuiszorg is inmiddels afgebouwd naar de zorg zoals voorheen, aangevuld met een keer per week ondersteunen met douchen. Een mooi voorbeeld van een goede samenwerking tussen de verschillende disciplines. En hij? Hij is dankbaar.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: