Skip to content

‘Gebruikt u bloedverdunners?’

17:00 uur, een warme lentemiddag, mijn dienst zit er net een kwartiertje op. Ik rijd over een landweggetje het dorp uit om richting huis te gaan. Opeens gaat mijn telefoon; het is een collega van een ander team: “Uh ja… Ik weet eigenlijk niet zo goed wie ik moet bellen… Ik ben bij een mevrouw die heeft gealarmeerd en ik krijg haar alleen niet opgetild”, zegt ze met enige aarzeling in haar stem. Met een simpele “Geen probleem, ik kom eraan!”, keerde ik de auto en reed ik met een behoorlijke vaart richting het opgegeven adres.

De voordeur staat al op een kier, als ik mijn auto de oprit op draai. Ik grijp nog snel een paar handschoenen van de bijrijdersstoel en ik loop naar binnen. “Hallo?!”, roep ik. “Hier zijn we!”, hoor ik vanuit de garage. Ik loop de garage binnen en overzie de situatie. Er ligt een behoorlijke plas bloed op de vloer, de vrouw zit met haar rug tegen de muur en ze heeft een flinke neusbloeding. Boven haar rechteroog ontstaat al een flinke bult, waar het bloed ook uit sijpelt. Oef, dit had ik niet verwacht. “Gebruikt u bloedverdunners?”, is dan ook mijn eerste vraag. Dit blijkt inderdaad het geval te zijn. Ik vraag mijn collega om mijn eerstehulp-tas uit mijn auto te halen. Terwijl ik mijn handschoenen aantrek, overspoel ik mevrouw met vragen: hoe bent u gevallen? Bent u ergens allergisch voor? Welke medicatie gebruikt u precies? Bent u in het verleden vaker gevallen? Wanneer en wat heeft u voor het laatst gegeten? Daarnaast doe ik een aantal testjes om te beoordelen of er mogelijk sprake is van hersenletsel. Dit blijkt gelukkig niet het geval te zijn. Bij het voelen aan haar gezicht, lijkt het alsof ik een breukje voel in het neusbotje. Ondertussen is mijn collega al aan de telefoon met de dienstdoende huisarts en vraagt haar om langs te komen. En tja, waar begin je dan… Een beetje klungelig probeer ik zoveel mogelijk van het, inmiddels al enigszins gestolde, bloed weg te poetsen van het gezicht en de handen van mevrouw. Mijn collega en ik besluiten om haar overeind te helpen en haar naar de huiskamer te verplaatsen, waarbij we de rollator als stoel gebruiken. Eenmaal in de huiskamer aangekomen, stapt de huisarts al binnen. Mijn collega heeft de kinderen van mevrouw aan de telefoon. Ondertussen reik ik de huisarts een paar handschoenen aan en ondersteun ik haar door het vasthouden van een fel lampje. De huisarts trekt dezelfde conclusie als ik: de neus is gebroken. Er wordt afgesproken om direct de huisartsenpost te bellen bij ernstige hoofdpijn, een fikse nabloeding of misselijkheid/braken. De familie van mevrouw stapt ondertussen ongerust binnen en ik leg hen uit wat er is gebeurd en wat de arts geconcludeerd heeft.

Na gerapporteerd te hebben in het dossier van mevrouw, neem ik afscheid van mevrouw. “Waarschijnlijk zie ik u niet meer, omdat ik in een ander team werk…”, vertel ik haar.

Nog geen halve week later sta ik weer naast haar, het resultaat van haar val is deze keer een hevig bloedende onderarm…

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de thuiszorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

 

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: