Skip to content

‘Gepassioneerd, persoonlijk en samen’

Ze woont al jaren alleen, in haar seniorenwoning op de begane grond van het appartementencomplex. Zo’n vrouw van boven de tachtig die je direct wilt knuffelen als je haar ziet, zeker wanneer ze verpakt is in haar veel te grote roze fluwelen badjas. Sinds haar partner is overleden komen haar kinderen en kleinkinderen regelmatig langs, evenals de thuiszorg. De thuiszorg helpt haar met douchen, aan- en uitkleden. Ze ziet slecht, ondanks haar bril. Horen gaat nog goed en daar is ze dankbaar voor. Door haar slechte zicht is het lastig om zelfstandig naar buiten te gaan, waardoor er een risico op eenzaamheid is. Als ik haar hiernaar vraag, geeft ze aan zich niet eenzaam te voelen: ‘Jullie komen twee keer per dag, mijn kinderen ook heel regelmatig, en ik zit ’s avonds lekker buiten met de buurvrouwen’. In de zomer wil ze graag later haar pyjama aan, zodat ze extra lang buiten kan zitten met de buurvrouwen die naast haar wonen. Ook sluit regelmatig een dame met dementie die aan de overkant woont aan. Zij is ook bij ons in zorg. Een prachtig gezicht als je in de schemering aan komt rijden en de vier dames zitten gezellig te babbelen en te lachen in het zitje in de voortuin. Het verliezen van haar zelfstandigheid met betrekking tot het aan- en uitkleden, leek me lastig voor haar. Het doel van de thuiszorg is natuurlijk om haar zo lang mogelijk zelfstandig te laten zijn en haar zo zelfredzaam mogelijk te maken, maar toch is ze gebonden wat betreft de tijd dat ze haar pyjama aangetrokken krijgt.

Tijdens het eerste evaluatiegesprek, blijkt dat mijn invulling van haar beleving verre van juist is. Ze vindt het niet erg, is blij dat ze nog thuis kan wonen en geniet van ieder moment in het leven. Haar positiviteit is indrukwekkend. Ze is blij dat het goed gaat met haar kinderen en dat er zusters bij haar langskomen om haar te helpen. Ik vraag haar naar verbeterpunten voor de zorg die ze ontvangt, waarop ze zegt dat ze tevreden is en geen verbeterpunten kan bedenken. Wel zou ze het fijn vinden als ze een nieuw vast aanspreekpunt zou krijgen. De eerste contactpersoon vanuit de zorg is wegens langdurige ziekte uitgevallen, waarna we een maand of drie hebben gewacht met het toewijzen van een nieuwe contactpersoon in de hoop dat de uitgevallen collega snel zou herstellen. Toevallig hadden we net deze week de toewijzing gedaan en ik was degene die haar contactpersoon zou worden. Als ik haar vraag of ze dit goed vindt, reageert ze enthousiast. Bij het afsluiten van het gesprek zegt ze dat ze het een fijn gesprek vond.

Na het evaluatiegesprek mail ik haar dochter, dat ik de nieuwe eerste contactpersoon ben van haar moeder en om te vertellen dat ik al een eerste gesprek met haar heb gehad. Haar dochter mailt me terug dat ze dit van haar moeder al had begrepen en dat haar moeder haar ook had verteld dat ze een ontzettend fijn gesprek met me had gehad. Hiervoor bedankt haar dochter mij. Een ontzettend fijn gesprek… In mijn beleving was het een prima gesprek, voor mij niet meer dan een normaal evaluatiegesprek die ik om de week eentje voer. Voor haar was het een moment van persoonlijke aandacht, waarbij haar wensen en mening helemaal centraal stonden. Regelmatig vergeet ik wat dit soort gesprekken, die voor mij heel normaal zijn, voor invloed hebben op de mensen met wie ik ze voer. Wat voor mij heel normaal is, kan voor de ander echt het verschil maken. De kernwaarden van onze organisatie zitten er bij mij al zo in, dat ik er al niet meer bewust bij stil sta. Gepassioneerd, persoonlijk en samen; gewoon, zoals het hoort.

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de thuiszorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste re en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

JELLEBLOG-2

© Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: