Skip to content

‘Gevonden!’

Hij had de thuiszorg gebeld nadat hij een operatie had gehad aan zijn ogen. De oogarts had hem verteld dat hij zijn ogen drie keer per dag moest druppelen, maar vanwege artrose in zijn handen, lukte hem dit niet zelf. De thuiszorg werd opgestart door mijn collega en na een week zag ik de man voor het eerst. De man deed de deur open in zijn badjas. Hij kwam opgelaten en chaotisch over. Toen hij me binnen liet en een hand gaf, viel het me op dat het rommelig was in huis. De man wist wel waar ik voor kwam. Hij zocht eerst in de kamer en daarna in de keuken naar het flesje met oogdruppels. Nadat hij twee keukenkastjes had gehad, rommelt hij in de la. ‘Gevonden!’, zegt hij trots, met het flesje in zijn handen. Hij geeft het flesje aan mij en laat me zijn ogen druppelen. Daarna praten we even. Hij vertelt dat de thuiszorg al eerder bij hem over de vloer is geweest, maar dat dit toen niet voor hem was. Het was voor zijn, inmiddels drie jaar geleden overleden, vrouw. Sinds het overlijden van zijn vrouw, ging het met hem ook achteruit. Hij was al een aantal keer gevallen. Als ik in de woonkamer om me heen kijk, verbaast me dat ook niet zoveel. Ik wijs hem op de gevaren in zijn woonkamer, maar hij wuift mijn advies weg. Hij denkt niet dat hij nog een keer zal vallen.

Een paar minuten later komt zijn dochter binnen. Ze wil de man meenemen naar de huisarts, waar ze een afspraak hebben. Ik neem afscheid van de man en loop met de dochter naar de voordeur. In de hal, neem ik haar nog even apart. Ik geef haar dezelfde adviezen over het valgevaar van haar vader. In haar gezicht zie ik ongerustheid. Ze is ook bang dat haar vader nog een keer zal vallen, en het er dan minder goed vanaf zal brengen. Mogelijk neemt de man de adviezen wel aan als zijn dochter hem die geeft. Ze vertelt dat zij en haar zus bang zijn dat vader aan dementie lijdt. Hij vergeet steeds dingen en is vaker spullen kwijt. Ik vraag haar of ze deze zorgen al eens met de huisarts heeft gesproken, waarop ze zegt dat ze dit nog niet heeft gedaan. Daarnaast leg ik haar uit dat vergeetachtigheid niet direct hoeft te betekenen dat de man dementie heeft. Zeker niet gezien de leeftijd van de man, er kan veel meer achter zitten. De dochter geeft aan dat het nu al een week of drie speelt, dus al voor de operatie in het ziekenhuis. Ik geef haar het advies om vast de urine van de man in een potje op te vangen en dit mee te nemen naar de huisarts.

Een paar dagen later kom ik weer bij de man. Ik merk dat hij meer opgeruimd is. Hij komt minder chaotisch over en loopt direct naar het juiste keukenkastje voor de oogdruppels. Ook zie ik dat de adviezen die ik had gegeven, om het valgevaar te verkleinen, zijn opgevolgd. Ik vraag hem hoe het bij de huisarts is geweest. Hij vertelt dat hij een blaasontsteking bleek te hebben, terwijl hij geen pijn had gevoeld. Hij was opgelucht dat het nu, door een antibioticakuur, een stuk beter met hem ging.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super! 

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: