‘Haar lichaam was aan het opgeven’

Published by jellereijngoudt on

Het was een sneu gezicht. Een relatief jonge vrouw, alleen in bed, in een huis met veel rommel en de verwarming op 25 graden. Ze bleef het koud houden. Ze rilde. We gaven haar nog een extra deken, maar ook dit leek niet te helpen. Terwijl zij onder drie dekens lag, met een lange broek en een trui aan, voelde ik het zweet over mijn voorhoofd lopen. De huisarts had me gebeld om een morfinepomp te starten en om een katheter in te brengen. Beide verliep probleemloos; samen met een collega bracht ik een katheter in en sloten we de morfinepomp aan. Het ging plotseling hard; we hadden niet zien aankomen dat ze opeens bedlegerig zou worden. Haar huis was hier dan ook niet op aangepast. Er was nog geen verpleegbed aanwezig en ook het matras voldeed niet aan de eisen om 24 uur per dag op te liggen. Het risico op doorligwonden werd met het uur groter. We bestelden met spoed een ander bed, een tafeltje en een ander matras. Binnen drie uur na ons telefoontje, was alles in huis.

We gingen met familie en de vrouw om tafel. Ze blijken eigenlijk niet heel vaak contact te hebben hebben met haar. Ze was een beetje een einzelgänger. Ik kende haar voor die dag ook niet. Hierdoor is het gesprek lastiger. Zonder dat we elkaar kennen, hebben we het nu opeens over diepgaande zaken. Wat wil ze nog in de laatste dagen/weken? Wat en wie zijn belangrijk voor de vrouw? Wat kan familie betekenen in de zorg en waarin is ondersteuning nodig?

De nachten blijken een probleem: de familieleden die betrokken zijn hebben allen jonge kinderen, waardoor zij ook thuis aanwezig moeten zijn. De vrouw kan niet meer alleen blijven. Ik besluit om nachtzorg op te starten. Dit klinkt simpel, maar de zorgverleners die nachtdiensten kunnen werken in deze levensfase zijn schaars. Een week eerder was er een wachtlijst van acht mensen die nachtzorg nodig hadden, maar geen zorgverleners die beschikbaar waren. Met lood in mijn schoenen bel ik om de zorg aan te vragen.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit… Er is direct nachtzorg beschikbaar en het kan ook dezelfde avond nog worden gestart. We vermoedden dat het snel zal gaan. Haar lichaam was aan het opgeven. Dat merkte ze zelf ook. Ze had pijn, continu en daarnaast met vlagen plotseling een stuk erger. Door haar lichamelijke kwalen, was morfine eigenlijk geen goede optie. De morfine sloeg ook niet aan De huisarts stapte na een dag over op een zwaarder medicijn, om de pijn te bestrijden. Dit sloeg redelijk aan, voor een dag of twee.

Na twee dagen wordt de pijn erger. Ze is niet meer comfortabel. Ze heeft jeuk over haar hele lichaam en heeft daarnaast last van spasmen. Haar lichaam trilt en ze slaat met haar arm tegen het bedhek, wat nog meer pijn veroorzaakt. De huisarts weet niet goed wat te doen en we overleggen de opties. Hij belt met een specialist en overlegt ook daarmee de situatie. Er wordt besloten om een slaapmiddel toe te dienen. In een lage dosering. Niet om ervoor te zorgen dat ze gaat slapen, maar wel om de spasmen terug te dringen.

De medicatie slaat aan. Ze valt in slaap, de spasmen nemen af. Ze oogt weer comfortabel. Familie, huisarts en de thuiszorg zijn tevreden. Diezelfde avond overlijdt ze, in het bijzijn van haar familieleden. Rustig, comfortabel en zonder tekenen van ongemak.

 

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg

Foto: © Natasja de Vries


0 Comments

Leave a Reply

%d bloggers like this: