‘Het duurt zo ontzettend lang’

Gepubliceerd door jellereijngoudt op

Nadat de vrouw een kleine operatie had ondergaan in het ziekenhuis, had ze een aantal vervelende complicaties gekregen. Zo was de operatiewond gaan ontsteken en moest deze verzorgd worden. Om dit te verzorgen werd de thuiszorg ingeschakeld door het ziekenhuis. Eigenlijk wil de vrouw dit helemaal niet. Ze is haar hele leven zelfstandig geweest en wil dat nu ook zijn. Het ziekenhuis liet haar echter geen keuze, omdat een geïnfecteerde wond een risico geeft op een (veel) langere behandelduur.

De wond is dusdanig ontstoken, dat de chirurg de wond opnieuw openmaakt en de wond spoelt op de operatiekamer. De chirurg kiest ervoor om de wond niet te hechten en de vrouw met een open wond naar huis te laten gaan. Dit klinkt als een heel vervelend en naar idee, maar deze methode is noodzakelijk om de geïnfecteerde wond goed te laten genezen en uiteindelijk een mooi litteken te creëren.

De wondverpleegkundige in het ziekenhuis heeft samen met de chirurg een behandelplan opgesteld waarop staat beschreven dat de vrouw een flink aantal keer per dag de wond moet spoelen onder de douche. Daarnaast wordt van de thuiszorg verwacht dat zij de wond twee keer per dag volledig reinigen met een spuit en een reinigende vloeistof. Een pijnlijke behandeling voor de vrouw, maar ze weet dat het noodzakelijk is.

De wond geneest langzaam, maar gaat steeds een beetje meer dicht. Van binnenuit groeit de wond steeds verder dicht. Dit proces duurt lang, waarbij de wond per week ongeveer een centimeter minder diep wordt. Gezien de wond in het begin een centimeter of twaalf diep is, zijn we inmiddels een maand of drie verder. De chirurg geeft aan tevreden te zijn over het herstel, de vrouw is minder blij. ‘Het duurt zo ontzettend lang’, zegt ze na twee en een halve maand. Ik snap haar volledig. Waar ze eerst als zelfstandig kon en van niemand afhankelijk was, heeft ze nu twee keer per dag thuiszorg nodig en staat haar leven in het teken van het spoelen van haar wond. Tijdens het gesprek dat ik met haar voer, blijkt dat ze wel goed beseft wat de noodzaak van het langdurige traject is. Ze snapt dat het nodig is en ze ziet zelf ook dat de wond vooruit gaat. Dit geeft haar hoop, evenals de goede zorgen van de thuiszorg, zoals ze het zelf zegt.

Twee weken later is het zover: de wond is nagenoeg volledig gesloten en de thuiszorg kan worden gestopt. ‘Stiekem ga ik jullie ook wel ontzettend missen’, zegt ze als ik afscheid van haar neem. Een fijn compliment ter afsluiting van de zorg die we leveren: niet alleen de kwaliteit van zorg was goed, maar ook de persoonlijke aandacht werd gewaardeerd.


Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg

Categorieën: Blogs

0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: