Skip to content

‘Hij komt naar huis’

‘Hij komt naar huis’. Het kwam bij me binnen als een bom. ‘Naar huis? De zorg was voor de opname al niet meer toereikend aan de zorgvraag!’, is dan ook mijn eerste reactie. De medisch specialist is niet te overtuigen. Hij ook niet. Het is zijn wens om zo lang mogelijk thuis te blijven. Echter, het ‘zo lang mogelijk’ rekte hij telkens  verder op. Hij verlegde zijn grenzen voor wat hij acceptabel vind. Maanden eerder was al beoordeeld dat er 24 uur per dag zorg en/of toezicht in de nabijheid van hem noodzakelijk is. Zelfstandig lopen is niet meer verantwoord en er zijn meerdere keren per dag valpartijen. Zo kan het toch niet langer?

Toch wel, want hij komt naar huis. Ik vraag de medisch specialist om een overleg met alle betrokken disciplines, samen met de man en zijn zoon. Tijdens het overleg wordt besproken wat de (on)mogelijkheden zijn om thuis te komen. Hij is heel duidelijk: hij wil nog liever dood, dan in het verpleeghuis terecht komen. Ik weet dat hij het meent. Ik weet ook dat het thuis zijn dood kan worden. Het valgevaar is groot en hij is kwetsbaar, maar hij moet en zal naar huis komen.

Zijn wens om thuis te wonen vind ik begrijpelijk. Ik kan goed begrijpen dat hij niet weg wil thuis. Echter, wil ik ook het beste voor hem. Het gaat tegen al mijn principes in om iemand in gevaar te brengen, ook als hij dat gevaar zelf accepteert. Tijdens het gesprek dat volgt, probeer ik hem dit ook uit te leggen. Hij bagatelliseert mijn argumenten en wil nog liever naar huis zonder zorg en een paar lagen later overlijden, dan naar het verpleeghuis. Het gesprek over het verpleeghuis hebben we de afgelopen anderhalf jaar al vaker gevoerd, met telkens hetzelfde resultaat. Nu vraag ik door op zijn gevoel. Waarom wil hij niet weg? Waarom is het verpleeghuis zo verschrikkelijk? Wat maakt dat hij liever dood wil dan daarheen?

Het antwoord verbaast me: hij ziet niet op tegen de zorg, of tegen de mensen, maar tegen het verhuizen naar een eenkamerappartement. Hij wil zijn vertrouwde spulletjes meenemen, en dat past niet in zo’n kleine kamer. Hierop geef ik uitleg over het luxere segment woningen in de regio, waarbij men kan wonen in een tweekamerappartement en 24 uur per dag zorg kan ontvangen. Hij vindt het goed en stemt toe een keer te gaan kijken.

Ik ben met stomheid geslagen. Hoe komt het dat ik dit niet wist? Waarom heb ik hier niet eerder doorheen geprikt? Normaliter kost het me weinig moeite om door de barrière van weerstand heen te breken en duidelijk te krijgen wat er speelt. Zeker wanneer ik al een vertrouwensrelatie heb met de ander. Waarom lukte het me dan nu niet? De dagen erna kan ik deze vraag niet goed los laten. Ik baal, voel mezelf tekort schieten en ik heb het gevoel gefaald te hebben. Met een stagiaire in mijn team bespreek ik mijn gevoel. We praten over verantwoordelijkheid en over loslaten. Het gesprek maakt voor mij duidelijk dat niet mijn schuld is, dat dit erbij hoort, dat het kan en mag voorkomen. Het maakt voor mij ook duidelijk dat ik uit deze situatie veel heb geleerd.

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: