Skip to content

‘Hij wil dat jij het voortaan doet’

Dinsdagavond, 22:00 uur. Nog een uur en ik kon mijn telefoon aan de kant leggen, dan zat de bereikbaarheidsdienst erop. De bereikbaarheidsdienst: een dient van vijf tot zeven dagen, waarop je als verpleegkundige in de thuiszorg bereikbaar bent tussen 7 en 23 uur. Lange dagen, waarop je weinig zekerheid hebt, zo nodig komt opdraven en waarop je naast werken niet veel kunt doen. Het was die week verrassend rustig gebleven, wat goed uitkwam: ik lag met een griepje op tijd in bed.

De telefoon gaat. Ik kom uit bed, pak twee paracetamol en kleed me snel weer aan. Een collega van een ander team vraagt of ik bekwaam ben om een man te katheteriseren. Tijdens mijn opleiding had ik dit voor het laatst gedaan, zij ook. Alleen was het bij haar ongeveer twintig jaar geleden, bij mij niet. ‘Samen gaat ons dat wel lukken!’, zeg ik en ik rij richting het opgegeven adres.

Hij ligt met een verkrampt gezicht in bed. De katheter die hij in zich heeft, zit al enkele uren verstopt, waardoor het niet meer lukt om urine uit te scheiden. Ik vraag hem of het vaker is gebeurd. Hij vertelt over de laatste keer dat de katheter verstopt zat: midden in de nacht had de dienstdoende huisarts van de huisartsenpost de katheter moeten verwijderen om een nieuwe katheter in te brengen. Het was hem normaliter al pijnlijk, maar het had nog nooit zoveel pijn gedaan als toen, vertelt hij me. Dat maakt het voor mij meteen een stukje lastiger: ik wil het natuurlijk doen met zo min mogelijk pijn ten gevolge. Langzaam haal ik de oude katheter eruit, terwijl ik hem diep laat zuchten. Het lukt.

Even later breng ik de nieuwe katheter in, op dezelfde wijze. Ik zie zijn gezicht een aantal keer vertrekken van de pijn en laat hem focussen op zijn ademhaling. Hij zit erin. Er komt direct een flinke hoeveelheid urine uit de blaas, en de buikpijn is meteen voorbij. Het kostte hem veel energie en hij moet even op krachten komen. Hij zegt zacht: ‘dit was de minst pijnlijke keer ooit, dankjewel…’. De minst pijnlijke keer ooit? Het was voor mij één van de eerste keren dat ik een man katheteriseerde. Ik voelde me trots, dat dit me zomaar gelukt was, en dat het blijkbaar ook nog eens niet heel pijnlijk was geweest.

De volgende dag belt de wijkverpleegkundige van het team waar de man zorg van krijgt. ‘Hij wil dat jij het voortaan doet’, zegt ze. Ze doelt op het verwisselen van de katheter, iedere zes weken. Of ik dat voor hem wil doen. Natuurlijk wil ik dat! Als ik hem ermee kan helpen en als hij er dan minder tegenop ziet, prima! Sindsdien help ik hem, door iedere zes weken een nieuwe katheter in te brengen.

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: