Skip to content

‘Hij wil naar een verpleeghuis’

‘Zijn familie heeft gebeld en wil graag dat hij naar een verpleeghuis gaat, meneer is zelf ook akkoord hiermee’, zegt mijn collega. Wil graag naar een verpleeghuis? Naar mijn idee komt hij daar helemaal niet voor in aanmerking. De procedure voor opname is de laatste jaren scherper geworden, waardoor wordt bevordert dat de zorgvrager zo lang mogelijk thuis blijft wonen. En bij deze man is dat ook nog prima mogelijk, is mijn mening. Ik geef aan dat ik bij hem op bezoek zal gaan om dit met hem te bepreken.

Hij lacht vriendelijk naar me als ik bij hem binnenkom. We praten eerst over koetjes en kalfjes, waarna ik dieper in ga op hoe het met hem is. Hij geeft aan lusteloos te zijn, niet meer te willen. Hij zit op de bank en komt daar niet vaak meer van af. We praten over hoe het komt dat hij zich zo voelt. Het lopen gaat de laatste jaren steeds minder goed en nu heeft hij ook nog eens flinke wonden op beide benen gekregen. Hierdoor gaat het lopen helemaal moeizaam. Voor het eerst in zijn leven gebruikt hij een rollator, wat voor hem een hele stap terug is. Hij vertoont meerdere tekenen van een depressie, passend bij zijn lichamelijke achteruitgang de laatste maanden. Hij kan nog wel lopen, maar zegt dit niet meer goed te kunnen en doet het hierdoor ook bijna niet.

In de week daaropvolgend wordt hij ziek, zo ziek dat de huisarts hem verwijst naar het ziekenhuis. Hij wordt opgenomen. Na een aantal dagen bel ik naar de afdeling. De verpleegkundige van de afdeling is verbaasd: een wijkverpleegkundige die belt voor een overdracht? Dat heeft hij nog nooit meegemaakt! Ik ben op mijn beurt verbaasd: voor mij is het niet meer dan logisch om een overdracht te schrijven of telefonisch te geven als een zorgvrager wordt opgenomen. Ik vertel hem over de wens tot opname in een verpleeghuis en mijn vermoeden van een onderliggend depressie. Hij herkent het beeld wat ik schets: hij is passief en wil het liefst in bed liggen. Motiveren gaat lastig. In het ziekenhuis werd vermoed dat dit door de opname kwam, maar nu werd duidelijk dat dit thuis ook al het geval was. Dat schept mogelijkheden: de oorzaak wordt aangepakt.

Enkele weken later komt hij toch in het verpleeghuis terecht, maar dan op de revalidatie-afdeling om aan te sterken. Het doel is om terug naar huis te gaan. Door de antidepressiva en de gesprekken met de psycholoog die hij afgelopen weken heeft gehad, heeft hij meer zicht op hoe de achteruitgang werkt en hoe zijn lichaam werkt. Hierdoor is hij opgewekter. Echter vindt hij het nog wel spannend om naar huis te gaan; maar de thuiszorg vangt hem dan op.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg. 

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: