Skip to content

‘Ik dacht dat jij dat gedaan had!’

Al enige weken mopperde hij regelmatig op mij. De zorg die ik verleende was niet voldoende, ondanks dat het precies zoals afgesproken was, vond hij. De onderliggende reden kreeg ik maar niet naar boven. Over het algemeen ontkende hij dat hij tegen collega’s van me had gezegd dat hij niet tevreden over mij was. Vervelend, zo kwamen we geen steek verder.

Zijn partner stond, in verband met vergevorderde dementie, al maanden op een wachtlijst voor een plaats in het verpleeghuis. Ik dacht dat het hieraan lag; dat hij overbelast was door de zorg van zijn partner, en dit op mij reflecteerde. Als dit het geval zou zijn geweest, dan had ik er ook geen moeite mee gehad. Echter bleek het toch anders in elkaar te zitten….

Ik kende het echtpaar al ruim anderhalf jaar. In die anderhalf jaar is er veel veranderd. Hij ziet slecht, waardoor er een groter valgevaar aanwezig is. Zij is gediagnosticeerd met dementie. In het begin was hier nog niet veel van merkbaar. De laatste maanden gaat het opeens hard achteruit. Ze heeft bij iedere handeling aansturing nodig. Praktische zaken als gaan zitten op een stoel, is al een te lastig opgave. Daarnaast is door de toegenomen afhankelijkheid ook de druk op haar partner steeds groter geworden. Partner stoeit behoorlijk met de eigen gezondheid, en door de toenemende afhankelijkheid en uitgebreide zorgvraag, heeft ze hierdoor een groot risico om overbelast te raken. Ondertussen schat ik in dat een verpleeghuisindicatie hier wenselijk zou gaan; de zorgvraag zal blijven toenemende de komende jaren, Daarnaast is het ontlasten van de mantelzorger hierin van groot belang.

Twee weken geleden is ze opgenomen op de gesloten afdeling in het verpleeghuis. Ze zit goed op haar plek en maakt zo af en toe een praatje met bekenden van vroeger, die ook op de afdeling verblijven. Hij lijkt zich zelfstandig ook goed te reden, met de nodige thuiszorg die betrokken is.

Ik kom bij hem voor de ochtendzorg. We lopen richting de badkamer, als hij zich plotseling omdraait. Hij vertelde dat hij lange tijd had gedacht dat ik ervoor had gezorgd dat haar partner zo snel was opgenomen in het verpleeghuis. Ik geef aan dat hij me van heel veel dingen gerust de schuld mag geven, maar niet hiervan. ‘Dit valt buiten mijn macht; wanneer er sprake is van eenwachtlijst, kan ik op mijn kop gaan staan, maar ook daarmee wordt iemand niet sneller geplaatst op de juiste afdeling’, vertelde ik hem. Hij begreep het. Hij was niet meer boos op mij, zoals de laatste weken regelmatig het geval was. De dagen waarop ik hem daarna verzorgde, werd de band hechter. Hij liet me meer toe en ik hoorde ook geen klachten meer; terwijl ik dezelfde zorg als voorheen leverde. Het was goed zo.

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

One Comment Post a comment
  1. Joke #

    Niet altijd even leuk en makkelijk. Zeker niet als ze ten onrechte jou iets verwijten. Wel mooi om te lezen dat hij tot inkeer komt en jou zorg uiteindelijk respecteerd en er een prettige band ontstaat.

    21 december 2018

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: