Skip to content

‘Ik ga hem missen, als hij er niet meer is’

Hij heeft een tijd geleden een hersenbloeding gehad. Het gevolg was duidelijk: een halfzijdige verlamming en een spraakgebrek. Hij denkt dat hij volledige zinnen uitspreekt, maar in werkelijkheid brabbelt hij. Er komt af en toe een keer een verstaanbaar woord: zijn voornaam, of het woord ‘ja’. Voor de rest is het voor mij onverstaanbaar.

Uit zijn medische voorgeschiedenis maak ik op dat hij een depressie heeft doorgemaakt tijdens het revalidatieproces na de hersenbloeding. Hij gebruikt er ook nog steeds medicatie voor. In de praktijk zie ik dit echter helemaal niet terug. Hij lacht altijd breeduit als ik hem kom verzorgen.

In het begin loop ik er regelmatig tegenaan dat de communicatie, naar mij idee, stroef verloopt. Regelmatig begrijp ik hem niet helemaal, waarbij van zijn gezicht af te lezen is dat hij baalt dat hij zich niet kan uiten. Na een tijdje, ik kom inmiddels iedere week een keer bij hem, gaat dit stukken beter. We raken meer op elkaar ingespeeld en we begrijpen elkaar, vaak zonder woorden.

Dan wordt hij ziek. Een fikse longontsteking. Het ziet er slecht uit, en ik ga het gesprek aan over hoe hij de laatste levensfase voor zich ziet. Tijdens de opleiding heb ik geleerd om open vragen te stellen bij een dergelijk gesprek. In dit gesprek is dit echt niet mogelijk, omdat ik weet dat ik geen adequaat antwoord van hem kan krijgen. Ik schakel over op enkel gesloten vragen. Dit werkt. Hij heeft het zichtbaar moeilijk tijdens het gesprek, zeker wanneer ik hem vraag of hij nog gereanimeerd zou willen worden. Ik zie een traan over zijn wang glijden, terwijl hij een wilsverklaring invult. Ondanks zijn beperkingen staat hij midden in het leven. Het raakt me hoe positief hij is, na alles wat hij heeft meegemaakt. Hij geniet van de kleine dingen in het leven en dat inspireert me.

Enkele weken later knapt hij op. De longontsteking is voorbij. Familie en hijzelf zijn opgelucht, net als ik. Ondertussen zijn we een jaar verder en ik zie hem nog regelmatig. Met een brede lach op zijn gezicht en nog steeds volop aan het genieten van de dagen die hij nog leeft. Ik ga hem missen, als hij er niet meer is.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: