Skip to content

‘Ik hoef geen man te zien, en zeker niet jou!’

Afgelopen vrijdag kreeg je een inkijkje in één van de leuke reacties die ik van een client kreeg als man in de zorg (zie ‘Oh wat leuk, een man!’). Helaas is het niet altijd zo dat men het leuk vindt een man te treffen.

Er kwam een aanmelding van een nieuwe zorgvrager binnen. Het is vrijdagmiddag als ik naar het huis rij voor een intakegesprek. Zij doet de deur open, hij zit al rustig in de tuin met een glas ranja. Ik geef een hand en stel mezelf voor. Ik vraag of hij weet waarom ik er vanmiddag ben. Hij zegt dat zijn vrouw de zorg voor hem niet meer alleen wil doen en dat hij van de kinderen weinig hulp kan verwachten. In zijn toon neem ik een spoor van ongenoegen waar. Ik benoem dat het voor zijn vrouw misschien wel zwaar is om alle zorg alleen te leveren, hetgeen zijn vrouw bevestigd. Hij is het er niet mee eens. ‘En dan komt u ook nog op een zondagmiddag!’. Zijn vrouw corrigeert hem. ‘Maar het voelt wel als een zondag.’, zegt hij nors en hij slaat zijn armen over elkaar. Het is voor mij duidelijk dat hij niet open staat voor een gesprek.

Ik probeer een ingang te vinden; met humor, met complimenteren, stel open vragen en laat stiltes vallen. Precies volgens het boekje. Echter levert het voor het eerst niet het gewenste resultaat op. Ik kan er bij deze man in dit korte tijdsbestek er niet doorheen prikken en hem triggeren om meer over zichzelf te vertellen. Ik besluit het gesprek te beëindigen. Ik geef zijn vrouw mijn visitekaartje, wat door hem als een belediging wordt gezien: ‘waarom krijgt zij die en niet ik?’. ‘U krijgt van mij een heel mapje met daarin ook mijn visitekaartje’, antwoord ik. Het antwoord valt niet in goede aarde; ‘Nee, het hoeft al niet meer. Ik hoef geen man te zien, en zeker niet jou!’. Het is mij duidelijk; tijd om te gaan.

Terug op kantoor merk ik dat ik geëmotioneerd ben. Hoe het komt? Omdat ik het gevoel heb gefaald te hebben. Maar daarnaast, gediscrimineerd, omdat ik een man ben. Ik heb al wel eerder wisselende reacties gehad op mijn verschijnen, omdat ik een man ben, maar nooit eerder had het me zo geraakt.

Nadat ik tot rust ben gekomen, leg ik het dossier aan voor deze man. Ik zorg ervoor dat hij in de route wordt gepland en dat de zorg verleend kan gaan worden, en ik wijs een vrouwelijk contactpersoon vanuit de thuiszorg toe. Ondanks dat het voor mij geen leuke ervaring was, heb ik er wel van geleerd. Ik ben trots dat ik professioneel kon blijven, ook als ik een dergelijke reactie krijg. Eerst het eigen gevoel opzij zetten en er zijn voor de zorgvrager, ook dat is zorg verlenen.

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

 

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: