Skip to content

‘Ik ken je nog, van zeven jaar geleden!’

Mijn collega’s hadden die week al zeker drie keer een berichtje gestuurd: de mevrouw in kwestie is boos, onredelijk en laat de zorg niet goed toe. Vandaag staat ze bij mij op de planning om naartoe te gaan. Ik ben benieuwd hoe ze op mij zal reageren; ik heb haar een paar weken geleden voor het eerst gezien en daarna niet meer. Zou ze me nog herkennen?

Met de sleutel uit het sleutelkluisje, kom ik binnen. Ik klop zachtjes op de deur die leidt naar de woonkamer, waar ze in haar bed ligt. De hond van mevrouw blaft en kwispelt als hij mij ziet. Kijk, die herkent me nog. De vrouw komt in haar bed omhoog als ik naast haar kom zitten. Ze lacht, pakt mijn hand vast en zegt: ‘oh wat ben ik blij dat jij nog eens komt!’. Nog eens komt? Ik heb me de vorige keer voorgesteld als haar wijkverpleegkundige, dus heel onlogisch is het niet dat ik nog eens kom, denk ik nog. We praten over hoe het met haar gaat en hoe het met haar kinderen is. Dan zegt ze plots: ‘ja mijn kinderen ken je natuurlijk, van zeven jaar geleden!’. Zeven jaar geleden? Toen zat ik nog op de middelbare school. Het lijkt me sterk dat ze me herkent van die tijd, ook omdat mijn middelbare school ruim een half uur rijden is van de plek waar ze woont. Dan komt de aap uit de mouw: ze denkt dat ik haar man nog verpleegd heb, zeven jaar geleden, op zijn sterfbed.

Het is nog niet helemaal duidelijk welke ziektebeelden ze heeft. Er wordt dementie vermoed, wat aansluit op haar ‘herkenning’ van mij. Normaal zou ik iemand in het beginstadium van dementie juist helpen om terug in de realiteit te komen, en haar verbeteren. Nu doe ik dat bewust niet. Ik laat haar in de waan dat ze me kent van zeven jaar eerder. Het houdt haar rustig en geeft haar een vertrouwd gevoel. Ze laat de zorg goed toe: ik mag haar ondersteunen met wassen en met aankleden. Daarna maak ik samen met haar een boterham voor haar klaar, dit lukt haar zelf niet meer goed. We lachen samen om grapjes die ze maakt.

Als ik buiten sta, verbaas ik me erover hoe makkelijk het contact verliep. Waarom was ze nou ze boos op mijn collega’s? In de week die volgt, laat ze de zorg weer goed toe, reageert ze vriendelijk naar mijn collega’s en volgen er geen klachten meer vanuit haar. Een week later kom ik weer bij haar. Ze blijft consistent in haar verhaal: ‘Ik ken jou nog, van zeven jaar geleden!’, zegt ze vrolijk als ik binnenkom.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Klik op de banner!
No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: