Skip to content

‘Ik mis haar nu nog erger dan normaal’

Het is tweede kerstdag. Het combineren van werken in de zorg en prive is op dit soort dagen altijd lastig. Het hoort erbij. Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg om te werken met kerst. Over het algemeen is iedereen wat vrolijker en je hoort andere verhalen dan de normale dagelijkse ditjes en datjes. Alleen zit er ook een keerzijde aan de feestdagen. De mensen die door het jaar heen zich al regelmatig eenzaam voelen, voelen dit extra sterk tijdens de feestdagen. Zo ook de man waar ik vanmorgen binnenstap…

Zijn vrouw is eerder dit jaar overleden. Allebei ontvingen ze zorg van ons team, tot zijn vrouw in een verpleeghuis in de buurt werd opgenomen. Hij reisde vrijwel dagelijks op en neer naar het verpleeghuis om bij zijn vrouw te kunnen zijn. Langzaam ging ze achteruit, tot ze uiteindelijk, na een kort sterfbed, overleed. Dit was de eerste kerst zonder zijn vrouw. Terwijl ik zijn kerstbrunch voor hem op tafel zet, vraag ik hem hoe hij dit vind. ‘Ik mis haar nu nog erger dan normaal’, vertelt hij. Ze vulden elkaar al die jaren aan. Het gemis was daardoor extra groot. Hij vertelt me dat hij het huwelijk zo weer over zou doen. De jaren zijn voorbij gevolgen: van trouwdag tot gouden huwelijk. Hij had er geen moment spijt van gehad, en hij denkt ook niet dat zij dit wel had.

Prachtig hoe hij zo over zijn vrouw vertelt. Hoe open hij is over het gemis en hoe mooi het is dat ze zo lang met elkaar hebben geleefd. De liefde tussen hem en zijn vrouw blijkt niet alleen uit zijn woorden, maar ook uit zijn waterige ogen en de tevreden glimlach op zijn gezicht. Het is duidelijk: dit was de liefde van zijn leven.

We hebben het over de plannen die hij vandaag nog heeft. Hij vertelt dat hij gaat dineren bij zijn kinderen, waardoor de dag sneller voorbij zal gaan voor hem. Ondanks het gemis, probeert hij zich er doorheen te slaan en de eenzame dagen te doorbreken. Hier heb ik diep respect voor. Toen ze net was overleden, was het lastig en was hij regelmatig emotioneel. Destijds vond ik het altijd al lastig om hiermee om te gaan. Dit soort dingen leer je niet op school. Wat zeg je tegen iemand die ruim vijftig jaar getrouwd is en zijn partner verliest? En nu zijn we een aantal maanden verder en praat hij openhartig over haar overlijden en wat dit doet met hem.

Ik kan me zijn gevoel niet voorstellen en vind het lastig om me te verplaatsen in hem. Ik zou er zelf niet aan moeten denken om na zoveel jaar mijn partner te moeten afstaan, en al helemaal niet om dan alleen verder te gaan. Het lijkt me ontzettend lastig. En hij doet het. Net als een groot deel van de andere cliënten waar ik regelmatig kom. Bewonderenswaardig.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: