Skip to content

‘Ik weet nog goed hoe zwaar dat was’

Komende zondag (10 november) is het de Dag van de Mantelzorg. Er zijn 4,4 miljoen mantelzorgers in Nederland en zonder hen zou de zorg op z’n gat liggen.

Nadat hij een hersenbloeding had doorgemaakt, volgde er een lang revalidatietraject. Eerst in het ziekenhuis, daarna in het revalidatiecentrum en uiteindelijk gingen ook thuis de oefeningen door. Het was flink aanpassen voor hem. Koken lukte niet meer. Lopen ging moeizamer en moest voortaan met een rollator. En nog wel het belangrijkste: zijn vrouw was net voor zijn hersenbloeding overleden. Hij was nog niet half bekomen van deze klap, of hij lag zelf in het ziekenhuis. Het aanpassen valt hem het zwaarste. Afhankelijk zijn van anderen; zijn kinderen. Zij zorgen voor het huishouden en zijn ook zijn taxivervoer als hij ergens naar toe wil. Ook wordt er vanuit het ziekenhuis thuiszorg aangevraagd. Om iedere ochtend te helpen met wassen en aankleden. Dit had hij altijd zelf gedaan, en nu moet hij plotseling hulp hebben.

De eerste paar weken vallen hem dan ook zwaar. Het accepteren van zijn afhankelijkheid vindt hij lastig. De thuiszorg snapt hij nog wel, maar dat hij steeds hulp moet vragen aan zijn kinderen, dat is voor hem zo lastig. Vooral van zijn ene dochter. Die doet toch wel het meeste voor hem. Iedere ochtend en avond komt ze op bezoek en helpt ze met wat er niet lukt. Ze heeft ook maaltijden geregeld, deze worden warm thuisbezorgd. Koken hoeft hierdoor niet meer.

Hij merkt aan zichzelf dat hij is veranderd. Hij moppert vaker en heeft moeite met veranderingen en aanpassingen. Vroeger had hij hier helemaal geen last van, maar sinds die hersenbloeding is dat anders. Ook tegen zijn dochter moppert hij vaak. Ondanks dat hij ontzettend blij en dankbaar is voor haar goede hulp. Hij ziet ook dat zijn dochter steeds sneller geïrriteerd is en dan kortaf reageert. Dit bespreekt hij dan ook met mij tijdens de zorg. Ik leg hem uit hoe zwaar het is om mantelzorg te verlenen en dat dit niet onderschat mag worden. Natuurlijk doet ze dit met de beste bedoelingen en uit liefde, maar dan nog kan het soms erg belastend zijn. Ik spreek zijn dochter ook regelmatig, en ik herken dat het soms zwaar is voor haar.

Hij denkt terug aan de laatste paar weken samen met zijn vrouw. ‘Toen moest ik ook voor haar zorgen’, zegt hij, ‘ik weet nog goed hoe zwaar het was, ook al was het maar een paar weken’. Zij had ook altijd voor hem gezorgd, dus nu moest hij dat voor haar doen, beargumenteert hij. En bij zijn dochter is misschien wel hetzelfde: hij heeft als vader altijd voor haar gezorgd en nu is het plotseling andersom nodig. Hij verwacht hierdoor veel van haar. Omdat zijn wereld steeds kleiner wordt, is het ook lastig om verder te kijken dan zijn eigen persoon; de wereld gaat, in zijn hoofd, meer om hem draaien.

Toch is hij dankbaar. Hij wil dit meer laten zien, zegt hij. Het onder woorden brengen van zijn dankbaarheid, vindt hij lastig. Ik geef hem een tip: ‘koop op een willekeurige dag een bos bloemen en geef deze aan haar, zeg er gewoon bij dat je haar bedankt voor alles afgelopen tijd’.

Twee weken later krijg ik een berichtje van zijn dochter. Met foto. ‘Een prachtige bos bloemen, gekregen van ons pap, voor alles wat ik voor hem doe’, stuurt ze. Het kleine gebaar doet haar zoveel goed. En hij? Hij is apetrots op zijn actie.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg. 

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: