Skip to content

‘Je mag me niet doodmaken’

‘Hoe ziet u de laatste levensfase voor u?’, vraag ik haar, ‘is dit dan de laatste levensfase?’, vraagt ze met verbazing in haar stem. Ze is moe, heel moe, en slaapt vrijwel continu. Ze ziet niet goed in dat ze niet meer beter zal worden, dat de dood op de loer ligt. ‘Ik wil nog niet dood…’, ik merk dat ik het lastig vind om hierop te reageren. De dood; meestal komt het op het verkeerde moment en bij de verkeerde mensen. Ik zie een vrouw voor me die enige maanden geleden haar partner heeft verloren, waarna de kwaliteit van leven achteruit holde. Met enige regelmaat gaf ze aan dat het van haar allemaal niet meer hoefde, en nu het dan bijna zover is, geeft ze aan dat ze wil leven.

Een dag later wil ik de naald, waar de morfine het lichaam door binnen stroomt, bij haar verwisselen. Ik vraag toestemming om dit te gaan doen, waarop ze zegt dat ze het niet wilt. Ik leg nogmaals uit wat ik ga doen (‘het naaldje verwisselen en dan krijgt u dezelfde medicijnen als die u al een aantal dagen krijgt’), waarop ze de indringende woorden spreekt: ‘je gaat me doodspuiten he? Je mag me niet doodmaken’. Natuurlijk zorgt de morfine die ik toedien er niet voor dat ze eerder zal overlijden, maar dit is een veel gehoorde fabel van morfine. ‘Ik ga u niet doodspuiten, dat beloof ik. Vertrouwt u mij?’, vraag ik haar. Ze knikt. Nadat ik haar uitgebreid heb uitgelegd dat morfine tegen de pijn en benauwdheid werkt, en de aankomende dood niet zal versnellen, stemt ze met een licht knikje toe. Terwijl ik het naaldje in de arm prik, is ze alweer in slaap gevallen. Ik plak het naaldje vast met een pleister en dek haar toe, waarna ik naar de keuken loop om alle spullen op te ruimen. Na alles opgeruimd te hebben, keer ik terug naar de slaapkamer waar ze in bed ligt, met familie om het bed heen.

Wat ik zie is een ontroerend tafereel: ze trekt met haar laatste krachten haar dochter bijna het bed in, om haar te knuffelen. De dochter heeft een betraand gezicht, terwijl ze uitspreken hoeveel ze om elkaar geven. Tijdens dit moment is het rond de 30 graden in de kamer en ik veeg met een tissue het zweet van mijn gezicht. Echter is het niet alleen zweet, er zit stiekem ook een traan tussen. Het is prachtig dat je getuige mag zijn van zo’n intiem en belangrijk moment in het leven van moeder en dochter, en ik krijg er nog voor betaald ook… wat een baan heb ik toch!

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de thuiszorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

candle-2038736_960_720

3 Comments Post a comment
  1. Joke #

    Lieve Jelle je hebt een prachtige baan. Je maakt het leven in de laatste fase ietsje dragelijker zodat de patiënt niet onnodig meer moet lijden dan ze al doen. En natuurlijk gaat dat gepaard met emoties die aangrijpend en soms heftig kunnen zijn. Maar je doet het heel goed. En dat ook bij jou wel eens een traan vloeit is alleen maar heel mooi. Dat zegt genoeg over jou als mens. Ik denk dat ze heel blij zijn met zo’n fijngevoelig persoon als jij in hun laatste fase.
    Mooi om te lezen dat je zo begaan bent!!

    1 juni 2018
    • Dankjewel Joke, ik ben het helemaal met je eens dat het menselijk is om af en toe (zeker in de zorg) de tranen toe te laten!

      1 juni 2018
  2. Koen Eekhout #

    Beste Jelle,
    Wat een prachtig verhaal en wat verwoord je dit mooi.

    1 juni 2018

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: