Skip to content

‘Jullie geven mijn leven weer zin’

Hij had zichzelf verwaarloosd. Toen ik binnenkwam, liep hij zonder shirt en met een paar dagen oude baard op zijn gezicht. Hij oogt bedroefd, alsof hij het niet meer ziet zitten. Hij geeft me een hand en ik begin uit te vragen wat er precies met hem aan de hand is. ‘Dementie, zegt men’, vertelt hij me, ‘maar ik merk er niks van’. Bij het nagaan van de medicatie blijkt hij niet gelijk te lopen met wat zou moeten. Zijn teennagels zijn zo lang dat zijn schoenen niet meer goed passen. Hij heeft schulden, door een combinatie van dure smaak en alles op afbetaling kopen. Ik besluit hem eerst maar eens een trui aan te reiken, waarna we in het gesprek dieper in gaan op waar hij energie van krijgt en wat voor hem in het leven belangrijk is. ‘Op deze manier zie ik het niet zitten, zeker als ik straks mijn kinderen niet meer herken, dat wil ik euthanasie’, zegt hij duidelijk en verdrietig. Na het intakegesprek, trek ik mijn conclusie: een man met dementie in het beginstadium, een rijke medische voorgeschiedenis, zelfverwaarlozing en een mogelijke depressie. Het huis ziet er redelijk uit. Dat wil zeggen: ik zie ze wel eens erger… Gedurende de eerste weken dat hij in zorg is, nemen we als thuiszorg steeds meer de persoonlijke verzorging over. In stapjes, want hij wil heel graag zelf de regie behouden. Het team heeft veel ervaring met dit soort problematiek, waardoor we al snel vooruitgang boeken.

Een jaar later spreek ik hem voor een evaluatiegesprek. In het jaar heb ik hem regelmatig gezien. Er was progressie; hij zorgde beter voor zichzelf en de zorg werd langzaamaan afgebouwd. Van vier-vijf keer per dag op het hoogtepunt, naar nu twee keer per dag bellen en eens per dag op huisbezoek. Samen nemen we het zorgplan en de doelen door, we komen tot de conclusie dat vrijwel alle doelen, die we hadden gesteld in de eerste paar weken van het jaar, bereikt waren. Hij bedankt me uitgebreid tijdens het gesprek: ‘zonder de thuiszorg zou mijn leven nu een puinhoop zijn, nu zie ik weer een toekomst voor me’, gevolgd door, ‘jullie geven mijn leven weer zin’. Wij geven zijn leven weer zin. Dat is misschien wel het mooiste compliment dat ik in mijn loopbaan in de zorg heb mogen horen. Wat ben ik trots op het team waarmee we dit bereikt hebben, wat een toppers!

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: