Skip to content

‘Komend uur kom je hier niet weg!’

‘Ga maar zitten ja, komend uur kom je hier niet weg!’, zei hij boos. In de rapportage van een dag eerder las ik dat hij toen ook al boos had gereageerd op een collega. Toen wilde hij niet zeggen wat er was. Ik laat hem uitrazen. Hij houdt een betoog van een aantal minuten, waarin hij me beledigd. Normaal zou ik hier een grens trekken, maar als ik dit nu ook zou doen, verwacht ik een nog bozere reactie. Ik besluit er niet op in te gaan en het naast me neer te leggen.

Na zijn betoog, krijg ik de kans om door te vragen. Een aantal weken eerder had ik zijn thuiszorgindicatie flink ingekort. Van een uur naar een kwartier zorg in de ochtend. Dit was ook realistisch: hij kon een stuk meer zelfstandig dan voorheen en in een kwartier was de zorg makkelijk haalbaar. Hij vond het belachelijk: ‘die meiden hebben zo amper tijd voor een praatje!’. Ik leg geduldig uit dat de thuiszorg met een reden komt, zoals in het zorgplan omschreven staat. We komen niet voor de gezelligheid of om de hond te aaien. Hij is het er niet mee eens en zegt dat ik niet menselijk ben; niet empatisch voor de ouderen. Ik heb geprobeerd om het zo goed mogelijk uit te leggen, maar het komt niet binnen bij hem. Dan maar duidelijk. Ik vertel hem dat hij het er niet mee eens hoeft te zijn en dat hij ook niet akkoord hoeft te gaan met de tijden die ik heb vastgesteld. Echter, heeft hij hierin geen stem. Hij mag zijn mening ventileren, maar uiteindelijk verandert er niks in zijn zorgvraag en dus ook niet in het aantal minuten dat ik voor hem heb ingepland. Ik leg uit dat de thuiszorg van groot maatschappelijk belang is en dat er heel veel mensen zijn die zorg nodig hebben. Dit kunnen we niet leveren als we bij hem iedere dag een uur koffie komen drinken. Hij dimt in. Ergens snapt hij dit ook best, maar hij baalt. Hij vindt het gezellig als we er zijn.

Daarnaast komt zijn boosheid voort uit het feit dat we de drie dagen daarvoor iets later dan normaal bij hem waren. Hij was in de veronderstelling dat ik ook de planning maak en hem expres later had ingepland. Ik leg hem uit dat ik de planning niet had gemaakt en dat ik mijn collega’s zal vragen om wat eerder te komen.

Opeens maakt hij een grapje en begint zelf te lachen. De sfeer veranderd. We lachen samen en praten over vroeger. Ondertussen smeer ik voor hem een boterham en druppel ik zijn ogen. Als ik bij de deur sta, zegt hij dat hij blij is dat hij zijn hart heeft kunnen luchten en zijn verhaal heeft kunnen doen. Ik groet hem en loop naar buiten. Een half uur binnen geweest, toch nog binnen het uur weer weg. Ik lach in gedachten. Snel door naar de volgende die zit te wachten op me.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Verkrijgbaar vanaf 16 augustus

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: