Skip to content

‘Kun je even helpen?’

We stappen samen binnen bij de laatste vrouw in onze route. Eerder heb ik samen met haar, een stagiaire HBO-Verpleegkunde, een intakegesprek met de vrouw gevoerd. Ze vertelde openhartig over haar aandoening: kanker. Ondanks haar relatief jonge leeftijd, had ze al veel meegemaakt. Ze had huishoudelijke hulp en was door het ziekenhuis bij ons aangemeld voor ondersteuning met onder andere douchen. Ze kon dit nog redelijk zelfstandig, maar dit koste simpelweg zoveel energie dat ze de rest van de dag aan het uitrusten was. De energie die ze liever in haar kinderen wilde steken.

Tijdens het intakegesprek hadden we gezamenlijk de doucheruimte bekeken en tips gegeven over valpreventie; een douchekrukje en een antislipmatje zouden goede hulpmiddelen zijn om het vallen tegen te gaan. Het douchekrukje wilde ze wel, want dit zou er ook voor zorgen dat het douchen haar minder energie zou kosten.

De vrouw ging samen met de stagiaire naar de badkamer om te douchen. Ik bleef achter in de woonkamer. Ik vul de weekcassette met medicatie terwijl ik de douche hoor kletteren. De bel gaat. Een vriendin van de vrouw stapt binnen. Ze gaan na het douchen samen naar het ziekenhuis. We praten wat in de woonkamer, tot de stagiaire de woonkamer binnenstapt. ‘Kun je even helpen?’, vraagt ze rustig. Ik loop met haar mee naar de badkamer en verwacht iets kleins: een wondje waar ze een vraag over heeft of iets dergelijks. Als ik de deur open duw, zie ik dat de vrouw languit op de grond ligt. Ze is uitgegleden na het douchen. De vloer was glad en de stagiaire verzette op verzoek van de vrouw het douchekrukje. De vrouw gleed uit en lag nu op de grond. Ze had gelukkig geen pijn, of verwondingen. Samen helpen we de vrouw overeind. De stagiaire raadt nogmaals een antislipmatje aan. Ik sluit me aan bij het advies en samen overtuigen we de vrouw vrij snel.

Terug in de woonkamer, bel ik direct naar een plaatselijke winkel met hulpmiddelen. Deze blijkt toevallig dicht te zijn, maar de volgende ochtend weer open te gaan. Ik bespreek dit met de vrouw en ze zegt toe de volgende dag meteen een matje te gaan kopen. We nemen afscheid. Samen met de stagiaire vul ik de nodige administratie in rondom het incident. Ik zie dat we er samen een dag later weer komen; dan kunnen we direct checken of er een goed matje in huis is.

De volgende dag ligt er een antislipmatje in de douche. Ze heeft het advies opgevolgd en is in de twee maanden daarna niet meer gevallen. De stagiaire is trots. Door haar advies is de omgeving van de vrouw nu veilig geworden en dit heeft bijgedragen aan de kwaliteit van leven van de vrouw. Ik ben trots op haar: een advies geven en de ander overtuigen is zeker niet altijd makkelijk, maar kan wel een groot verschil maken.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: