‘Kun je me komen helpen?’

Gepubliceerd door jellereijngoudt op

Gedurende de afgelopen maand waren haar wonden erger geworden. Het waren typische doorligwonden, op de stuit, billen en onderrug. Ze lag steeds meer in bed. Om verergering te voorkomen, hadden we eigenlijk al vrijwel alle interventies ingezet die mogelijk waren: een drukverlagend matras, iedere paar uur een andere houding, optimaliseren van het eten en drinken en natuurlijk het verzorgen van de wonden. De wonden werden daardoor iets minder groot, maar de pijn bleef aanwezig. Het eten en drinken ging ook minder goed, en ze kreeg van de huisarts te horen dat ze niet lang meer te leven zou hebben.

Ze gaf aan dat ze dit eigenlijk al wel aan had voelen komen. Ze kon niet meer en wilde zoveel mogelijk slapen. Door de pijn was het inmiddels ook lastiger om te slapen en ze werd regelmatig wakker als ze zich omdraaide in bed. Normaal nam ze dan een morfinedrankje, om zo de pijn snel te bestrijden. Nu gaat het slikken minder goed en lukt het eigenlijk niet meer om medicatie en de morfinedrank in te nemen. De huisarts stopt hierdoor alle medicatie. Als alternatief zetten we een morfinepomp in. De vrouw werd alleen steeds onrustiger. Bij het vervangen van het naaldje, besloot ik om deze niet meer op de standaardplaatsen te prikken, zoals in de bovenarm of in de borst, maar deze keer prikte ik het naaldje in het bovenbeen. Zo kon ze er moeilijker bij en was de kans dat ze, in haar onrust, het naaldje per ongeluk uit haar zou trekken zo klein mogelijk.

Daarnaast startten we met een slaapmiddel en een middel tegen de toenemende verwardheid. De medicatie leek goed aan te slaan. Ze sliep rustig en ze bewoog minder. Tot haar man me plotseling opbelt. ‘Kun je komen helpen?’, vraagt hij me. Op de achtergrond hoor ik haar hard kreunen. Hij vraagt of ik zo snel mogelijk kan komen, omdat ze plotseling onrustig is geworden en uit bed wil. Ze kan door krachtverlies niet meer verantwoord uit bed komen. Als ik binnenkom, heeft haar man dan ook haar beide armen stevig vast om haar in bed te houden. Hij is lichtelijk in paniek, wat ik me goed kan voorstellen.

Vooraf had ik met de huisarts al afgesproken wat we zouden gaan doen als dit zou gebeuren en ik weet wat ik mag toedienen. Ik geef haar zo snel mogelijk de extra dosis slaapmiddel en enige minuten later keert de rust terug. Hij begint te huilen, terwijl zij ligt te slapen. Ik had hem vooraf al wel uitleg gegeven dat dit kon gebeuren, maar als het dan ook echt gebeurt, is het altijd heftiger dan alleen in theorie. Hij had het ook wel zien aankomen, want de hele nacht was ze al wat meer onrustig dan andere nachten. Echter had hij ‘s nachts nog geen hulp willen inschakelen.

Diezelfde middag overlijdt ze. Rustig, terwijl ze slaapt.

 

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg

Foto: © Natasja de Vries


0 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: