Skip to content

‘Laat die revalidatie maar komen!’

‘Dhr ‘x’ is gevallen’, stuurt een collega me, met de vraag erbij of ik de rapportage in het dossier kan lezen. In de rapportage zie ik een uitgebreid verhaal terug van wat er een uur geleden is gebeurd. De man was door mijn collega’s op de grond aangetroffen. Hij lag op zijn zij en gaf erg veel pijn in het bovenbeen aan. Door het afwerken van de vaste procedure na een val, kwamen mijn collega’s tot de conclusie dat dit het enige letsel was.

Het enige letsel, maar wel fors. De pijn was niet te houden en hij huilde, terwijl hij nog steeds op de grond lag. Terwijl de huisartsenpost, en even later de ambulance, worden gebeld, houdt mijn collega zijn hand vast. Dit lijkt hem wat rustiger te maken. Hij vertelt dat hij is gestruikeld over het wiel van de rollator. Daarna ging het snel: hij viel zijwaarts en kwam op zijn heup terecht.

De huisarts belt aan en voert een kort lichamelijk onderzoek uit. Het letsel is duidelijk: hij heeft waarschijnlijk zijn dijbeen of heup gebroken. Het ene been is langer dat het andere, wat hierop wijst. De arts kan op dat moment weinig voor hem betekenen, buiten hem aan te melden bij het ziekenhuis. Even later komt de ambulance aan.

De rit naar het ziekenhuis is een hel voor hem: het is bijna een half uur rijden, en bij ieder hobbeltje schiet er een pijnscheut door zijn been heen. Later vertelt hij dat hij dacht het niet te gaan overleven, zoveel pijn had hij. De ambulanceverpleegkundige heeft een sterke pijnstiller toegediend, wat ook effect heeft. Wanneer hij niet beweegt, is de pijn dragelijk.

In het ziekenhuis blijkt er een breuk te zitten in de heup en er is weinig keuze in het soort behandeling: afwachten of opereren. In samenspraak met zijn familie en met hem wordt gekozen voor een operatie. Het is een routine-ingreep, die veel voorkomt in het ziekenhuis. Echter, voor hem is het een hele spannende operatie. De kans op complicaties tijdens de operatie is niet groot. Desondanks is hij angstig. Hij krijgt een pilletje om rustig te worden.

De operatie verloopt voorspoedig. Na anderhalf uur ligt hij in de uitslaapkamer en is hij weer helemaal wakker. Hij heeft een stuk minder pijn en zijn benen zijn weer even lang. De chirurg vertelt hem dat het nog een hele tijd zal gaan duren voor hij weer alles kan. De revalidatie is een lang traject, waarbij hij meerdere keren per week fysiotherapie nodig zal gaan hebben. Daarnaast is de thuiszorg tijdelijk uitgebreid. ‘Laat die revalidatie maar komen!’, zegt hij lachend.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: