Skip to content

‘Maar hij heeft dementie’

Na een val in huis, was hij in het ziekenhuis terecht gekomen. Hij had een gebroken heup en kon hierdoor minder goed uit de voeten. Het aankleden en het douchen ging moeizamer, vooral vanwege het valgevaar. Hij is niet erg bang om nog een keer te vallen. Dit hoort erbij, zegt hij. Met ‘erbij’ doelt hij op zijn leeftijd. Hij was net 90 jaar geworden.

Naast een gebroken heup, had hij al een paar jaar dementie. Of, zoals hij het zelf verwoorde: ‘tja, ik vergeet wel eens wat’. Dit was de afgelopen jaren steeds een beetje meer geworden. Hij vergeet nu wel eens schone kleren aan te trekken of om te douchen. Ook de medicatie vergeet hij wel eens in te nemen.

Na de ziekenhuisopname kwam hij op een revalidatieafdeling terecht. Hier ontmoet ik hem. Hij wil namelijk graag zo snel mogelijk naar huis en zal hierbij thuiszorg nodig hebben. Na eerst telefonisch contact te hebben gehad met zijn zoon en met de afdeling, ga ik bij hem op bezoek. Ik ontmoet een vrolijke, opgewekte man die nog vol levenslust zit. Hij vertelt trots dat hij eigenlijk bijna nooit thuis is en nog altijd op pad is. Hij fietste, tot de val, nog enkele kilometers per dag. Hij vertelt vol passie over het werk wat hij vroeger altijd heeft gedaan en over hoe goed zijn kinderen voor hem zorgen. Hij is blij met alle hulp, maar doet het liefst zoveel mogelijk zelf. Hulp bij het douchen vindt hij eigenlijk niet echt nodig; ‘de zusters staan er hier ook bij en helpen alleen maar met mijn rug af te drogen’, zegt hij. Het aantrekken van de sokken lukt hem ook nog niet zelf. We spreken af dat we dagelijks in de ochtend hem komen helpen bij het douchen en het aantrekken van de sokken, want zo is hij het zijn hele leven gewend.

Als hij thuis is en de zorg is een aantal dagen bezig, hoor ik van mijn collega’s dat hij vrijwel iedere dag al klaar is met aankleden en aangekleed in de stoel zit. Wel valt het op dat hij regelmatig dezelfde kleding aan heeft. Zijn haren zijn niet vet en hij oogt niet onverzorgd. Als hem wordt aangeboden om te douchen, weigert hij dit. Want, zo zegt hij zelf, dat heeft hij al lang gedaan!

Zijn zoon belt me op en vertelt in het dossier te hebben gelezen dat zijn vader die week nog niet door de thuiszorg is geholpen met douchen. Ik leg uit wat ik van mijn collega’s terug hoor en dat we niet iemand kunnen dwingen om te douchen. De zoon reageert verontwaardigd: ‘hij heeft dementie, hé? Hij kan dat allemaal niet zelf’. Ik leg hem uit dat we bij tekenen van verwaarlozing zullen ingrijpen, maar dat we dit momenteel bij zijn vader niet zien. Zijn vader red zich goed en is gelukkig. Echter lijdt dit wel tot een moreel dilemma: kiezen we als thuiszorg voor de wens van de zoon of voor de zelfstandigheid en eigen regie van zijn vader?

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: