Skip to content

‘Nee joh, dat doe ik allemaal zelf!’

Enkele jaren geleden was de diagnose dementie gesteld. Het was haar rauw op haar dak gevallen, maar ze was de diagnose al snel weer vergeten; een geluk bij een ongeluk bij dementie. Ze had ook niet door dat ze dingen vergat. Wanneer je haar een vraag stelde, draaide ze net zo lang om het antwoord heen, dat je zelf de vraag vergat. Als ze dan antwoord gaf, verdraaide ze ook nog eens de werkelijkheid en vulde ze het stuk dat ze niet wist op met fantasie. Een gesprek met haar was hierdoor vaak bijzonder. Antwoorden waarbij je niet wist wat werkelijkheid en wat fantasie was, wat maakte dat je niet goed wist wat nou echt klopte.

De laatste tijd ging het harder achteruit. Ze verwaarloosde zichzelf. Wanneer je vroeg of ze die dag had gedoucht, zei ze standaard dat dit het geval was. Echter verraadde ze zichzelf doordat ze dagelijks dezelfde kleding aan had, en ook door haar vettige haren. Of ze ondersteuning bij het douchen nodig had? ‘Nee joh, dat doe ik allemaal zelf, vanmiddag ga ik weer!’, zei ze dan. De volgende dag precies hetzelfde tafereel. Ik kon niet tot haar doordringen. Het lukte me niet om haar te helpen bij de verzorging. Ik dacht dat het aan mij als man lag, maar gelukkig was ik niet alleen: verschillende collega’s ervoeren hetzelfde. Ook hen lukte het niet om er doorheen te prikken en haar te helpen.

Gelukkig heb ik binnen het team een collega, die ontzettend goed om kan gaan met dementie. Jarenlange ervaring in combinatie met een uitgebreide interesse in het ziektebeeld maakten dat ze hierin veel verder was ontwikkeld dan ik. Haar lukte het wel. Ik was jaloers. We spraken veel over de vrouw. Hoe zij het aanpakte en wat ik dan anders deed. Bij dementie zit het ‘m voornamelijk in benaderingswijze. Ondanks alle informatie die ik tijdens mij opleiding, en later in aanvullende cursussen, had opgedaan rondom dementie, lukte het me niet om hier goed mee om te gaan. De praktische tips van mijn collega zorgde hier wel voor: het lukte me om haar in de douche te krijgen.

Het voelde voor mij echt als een overwinning. Ik was trots op mezelf, maar nog veel trotser op mijn collega: het was door haar tips dat het me was gelukt. In de thuiszorg werk je vaak alleen, maar alleen lukt het niet. We hebben elkaar als team nodig om samen verder te komen!

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: