Skip to content

‘Och stom, die is al jaren dood!’

Aan de grote doorlopende weg midden in het dorp, stond het huis waar mevrouw al jaren in woonde. Eerst met haar man, tot hij overleed. Nu woonde ze er al een jaar of twee alleen. Het was een huis met ouderwetse inrichting. Midden in de huiskamer een klein trapje dat lijdt naar de zitkuil, waar de stoel van mevrouw stond en waar de televisie altijd op flink volume aan stond. Ondanks haar hoortoestellen, wordt het horen van de televisie toch wel lastiger. Ze heeft, naast een uitgebreide medische voorgeschiedenis, Alzheimer. Eigenlijk was de ziekte er de laatste jaren beetje bij beetje ingeslopen. Ze vergat wel eens haar medicijnen in te nemen, waarna de medicatie (een voorraad waar de gemiddelde apotheker jaloers op zou zijn) door de thuiszorg over werd genomen. Het was een decadente dame, een vrouw die je altijd met mevrouw aan zou blijven spreken, hoe goed je haar ook kende. We komen een keer of drie per dag bij haar, om de medicatie aan te reiken, te ondersteunen met het wassen en aankleden in de ochtend en om haar geestelijke achteruitgang te monitoren.

Het was rond een uur of twaalf in de middag, toen ik naar haar huis reed. Met de sleutel, uit het sleutelkluisje naast de voordeur, ging ik haar huis binnen. Zoals ik al verwachtte, stond de televisie ook vandaag weer hard aan. Ik begroet haar en vraag (of eigenlijk roep) of ze de televisie even uit kan zetten. Ze is blij met mijn komst en vertelt uitgebreid over haar zoon die zojuist bij haar langs is gekomen. Ze hebben samen toastjes gegeten met brie en een glaasje port gedronken. Ik merk op dat ze opgewekter is dan normaal, ze praat uitgebreider en ziet er vrolijker uit dan normaal. Ze vertelt dat ze bezig is aan haar derde glaasje port, dat verklaart een hoop. We babbelen gezellig over het bezoek van haar zoon, over het weer, over wat er op de voorpagina van de krant staat en wat er op televisie te zien was. Ze vraagt of ik boven even wil kijken bij haar man, hoe het met hem is. Ik haal haar terug naar de realiteit door haar te vragen of haar man nog leeft. Ze weet het direct weer: “Och stom, die is al jaren dood!”. Gelukkig reageert ze hier altijd positief op en wordt ze niet verdrietig wanneer ze zich weer beseft dat haar man niet meer leeft.

Ze geniet zichtbaar van de persoonlijke aandacht die ik haar in ons gesprek geef; ze lacht regelmatig uitbundig en pakt regelmatig even mijn arm vast. Als ik haar vertel dat ik weer verder ga en afscheid van haar wil nemen, biedt ze me een toastje en een glas port aan. Ik wijs dit beleefd af, waarop ze zegt dat ik de volgende keer toch absoluut een glaasje port met haar moet komen drinken. Ze voegt er subtiel aan toe dat we dan wel eens zien waar het schip strandt tussen ons.

Tijdens mijn opleiding hadden we een les besteed aan de omgang met patiënten met grensoverschrijdend gedrag. Ik had het weggelachen, ik dacht dat het bij mij zo’n vaart niet zou lopen als man zijnde. Tot mijn verbazing had ik het mis, en stond ik een half jaar na deze les met een mond vol tanden bij deze vrouw.

Met een vriendelijke, doch dringende ‘uhhh tot morgen!’ neem ik afscheid van haar en stap de auto in. Lachend rijd ik terug naar kantoor. Wat een bijzonder eind van het bezoek.

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de thuiszorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

 

2 Comments Post a comment
  1. Marlou Vrijsen #

    Ha Jelle,

    Wat leuk om je zo tegen te komen en te zien waar je je mee bezig houdt. Heel leuk om te lezen! Wat een prachtig beroep heb je gekozen. Beter dan boeken distribueren bij de bibliotheek ;).

    Veel succes en werkplezier gewenst,

    Groetjes Marlou Vrijsen

    11 juli 2018
    • jellereijngoudt #

      Hoi Marlou,

      Wat leuk dat je reageert! Dankjewel! Mogelijk volgt er ooit nog eens een boek van mijn hand, wat ik dan met plezier en liefde wil distribueren… Ervaring heb ik al! 🙂

      Groetjes, Jelle

      11 juli 2018

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: