Skip to content

‘Samen lukt het ze… niet meer’

Samen lukt het ze. Zij is 93, slechthorend en slechtziend. Hij is 87 en heeft een medische voorgeschiedenis van ruim twee kantjes. We komen voor hem, niet voor haar. Zij redt zichzelf nog, zo goed en zo kwaad als het gaat. Ze wil geen hulp en wil zelfstandig zijn. Hij wil wel hulp en kan ook niet meer zonder. We komen drie keer per dag: om hem te helpen met douchen, omkleden, insuline spuiten en om hem te helpen met zijn inhalator.

De afgelopen jaren is de situatie thuis kwetsbaarder geworden. Het lukt ze nog samen, maar vooral hij gaat achteruit. Ook zijn vrouw levert in. En wat verwacht je, op zo’n leeftijd. Het evenwicht tussen de twee wordt kwetsbaarder. Ze houden elkaar in stand, maar voor hoelang nog?

De relatie onderling gaat achteruit. Er zijn regelmatiger confrontaties en ruzies. Praten zoals vroeger lukt niet meer. Vaker roepen ze tegen elkaar, gevolgd door een halve dag tegen elkaar zwijgen. Als de thuiszorg er is, doen ze alsof er niks aan de hand is. Echter, de spanning is voelbaar in de kamer. Als we ze apart van elkaar spreken, bevestigen ze beiden onze vermoedens dat het niet goed gaat samen. De relatie is onder druk komen te staan. Hij heeft steeds meer zorg nodig en dat kan zij niet bieden. De thuiszorg probeert hierin te ondersteunen, maar kan niet voldoende ontlasting bieden voor de rest van de dag. Er moet wat veranderen.

Hij wordt ingeschreven voor de wachtlijst voor een opname. Er zal een einde komen aan het thuiswonen, en dat valt ze beiden zwaar. Ze willen nog zo graag samen wonen, maar het gaat niet meer. Het levert een aantal erg lastige en emotionele gesprekken op. We bespreken de mogelijkheden en adviseren over opname. Na enkele maanden is het dan zover: er is een plaatsje vrij gekomen. De opname wordt gepland en ik zorg ervoor dat iedereen wordt ingelicht en dat alles op de achtergrond wordt geregeld. De spullen worden ingepakt en worden door de familie naar de nieuwe kamer van de man gebracht.

Na zo lang voor haar man te hebben gezorgd, blijft de vrouw alleen achter. Gelukkig houdt de familie haar goed in de gaten, en ook de huisarts en de praktijkondersteuner komen regelmatig op bezoek. De rust in het huwelijk keert terug, maar er ontstaat voor haar nu ook een grote leegte. Gelukkig woont hij in de buurt, en kan ze regelmatig (lees: vrijwel iedere dag) even op bezoek. Hij went snel en vermaakt zich. We zien dat hij opkrabbelt en fysiek een tikkeltje vooruit gaat. Voor mij is het een geruststelling: de opname heeft de situatie verbeterd, hoe moeilijk de gesprekken ook waren.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg. 

Klik op de banner!

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: