Skip to content

‘Sorry voor net he’

Ze was boos, waarom wist ik nog niet. Ze wilde me niet binnen laten. Terwijl ik haar probeer te overtuigen, zet ik subtiel mijn voet tussen de deur, zodat ze deze niet dicht kan duwen.

Ze is al een jaar in zorg bij ons. In het begin hielp ik haar meerdere keren per week, als enige. Ze wantrouwde de wereld. Zo ook de thuiszorg. Ik had een ingang gevonden, waardoor ik haar wel mocht verzorgen. Na de eerste paar weken, introduceerde ik een collega en langzaam werd de zorg opgebouwd. Ze vertrouwde me en vertelde me veel over wat haar bezig hield.

Nu wilde ze me plotseling niet binnen laten. Ik snapte niet waarom niet, en zij wilde het me niet vertellen. Na wat aandringen, liet ze me toch binnen: om haar steunkousen aan te trekken. Tijdens het aantrekken van de steunkousen, valt het me op dat ze iets rustiger word. Ze blijft kortaf, maar geeft wel antwoord op mijn vragen. Ik weet hoe ik bij haar een gevoelige snaar kan raken, waardoor ze zal breken. Deze vaardigheid is niet leuk om toe te passen, maar vaak wel zeer effectief. Zo ook nu. Ze begint te huilen. Ze vertelt dat ze zich eenzaam voelt. Dat de dokter in het ziekenhuis heeft verteld dat ze kanker heeft. Dat ze geen onderzoeken meer wil. En dat ze niet meer behandeld wil worden.

Zij praat, ik luister. Af en toe stel ik een verdiepende vraag. Waar ze normaal moeite heeft om haar gevoelens bloot te geven, vertelt ze nu uitgebreid wat ze voelt en denkt. Ze is niet bang om dood te gaan, wel bang om pijn te gaan krijgen. Een gegronde angst; de druk, op de plaats waar de kanker zich in het lichaam heeft doorgedrongen, wordt steeds heviger. Ze was naar de dokter gegaan, nadat ze een zwelling had gezien op haar buik. Daarna ging het snel: van huisarts naar de afdeling radiologie, gevolgd door een afspraak met de oncoloog. Die vertelde dat er nog wel de mogelijkheid was om te bestralen, als de pijn te erg zou worden. Dit wilde ze nog niet. Het moment dat dit nodig zou zijn, schoof ze steeds verder van zich af.

Na het emotionele gesprek, lopen we samen naar de voordeur. Net voordat ik ga, pakt ze mijn arm vast. ‘Sorry voor net he’, zegt ze. Voor net? Oh ja, ze was boos op me. Ik was het alweer vergeten.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super! 

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: