Skip to content

‘Waarom kom je uberhaupt bij mij op bezoek?’

Het opbouwen van een zogeheten vertrouwensrelatie was lastig bij hem. Hij was een echte zorgmijder. ‘Waarom kom je uberhaupt bij mij op bezoek?’, was zijn eerste vraag aan mij. Zijn kinderen hadden me gevraagd bij vader op bezoek te gaan om zorg op te gaan starten wegens verwaarlozing en overbelasting van de mantelzorger. Ze vroegen specifiek naar mij, omdat ze me via-via kenden en mijn overtuigingskracht als sterke eigenschap zagen. Vader wilde graag alarmering, omdat hij een week eerder was gevallen. De perfecte ingang om als wijkverpleegkundige eens een gesprek te gaan voeren. Door zo de situatie in kaart te brengen, en te beoordelen waar de problemen zitten, kan verergering of escalatie worden voorkomen.

Nadat ik had uitgelegd waar ik voor kwam, vond hij het goed. Na een uitgebreid gesprek van bijna anderhalf uur, vroeg ik hem een stukje te lopen. Hij liep zonder hulpmiddel een rondje door de woonkamer, waarbij hij tot twee keer toe zich aan de muur moest vasthouden om niet te vallen. ‘Loopt u buiten ook zonder hulpmiddel?’, vroeg ik hem. Hij vertelde dat hij eigenlijk al ruim zes maanden niet buiten was geweest. Van die zes maanden, vielen vier maanden in de winter, was zijn verdediging: ‘dan is het veel te koud om naar buiten te gaan!’.

Bij doorvragen blijkt hij heel graag naar buiten te willen, maar niet te durven. Bang om te vallen. Bang om met zijn schoen achter een losse stoeptegel te blijven hangen. Bang om uitgelachen te worden door jongeren in de buurt, omdat hij met rollator loopt. Bang dat bekenden hem zien en een mening vormen, omdat hij ‘als een oude man voorbij strompelt’.

Ik had met hem te doen. Regelmatig wandel ik met mijn eigen opa een stukje (zonder rollator), waarom deed ik dat dan niet met hem? Om zijn vertrouwen te winnen, sprak ik af een paar dagen later met hem een wandeling te gaan maken. Hij vond het goed, voelde zich gehoord.

Tijdens de wandeling werd hij opener, hij vertelde over zijn gezin, over zijn achteruitgang de laatste jaren, over de beperkingen waar hij tegenaan liep. Bij terugkomst vroeg ik hem of ik een keertje mee mocht kijken als hij ging douchen, ‘niet omdat ik denk dat u dat niet kunt hoor, maar om te beoordelen of er misschien hulpmiddelen nodig zijn om het veiliger te maken, zodat u niet valt!’. Tot mijn verbazing vond hij dit een prima plan. Een week later ondersteunde ik hem voor het eerst met douchen, de week erna drie keer, de week erna weer. Waar een wandelingetje van een kleine twintig minuten al niet goed voor is…

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

Foto: © Natasja de Vries

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: