Skip to content

‘Wat ben ik blij dat ik de thuiszorg heb gebeld!’

Samen met een stagiaire in mijn team sta ik die dag voor het eerst ingepland bij mevrouw. Ze is pas sinds kort bij ons aangemeld en we weten nog niet veel van haar. Als we aanbellen, doet een vrolijke en joviale vrouw open. Ze vertelt meteen over haar kinderen en kleinkinderen. Daarna vertelt ze dat ze de thuiszorg zo lang mogelijk heeft uitgesteld, maar dat het nu toch wel echt nodig werd. Ze had namelijk al een aantal weken niet meer gedoucht. Dit durfde ze niet meer, omdat ze bang was om te vallen. Daarnaast kostte het haar zoveel energie dat ze de rest van de dag moest uitrusten. ‘Nou, dan zullen we u eens lekker gaan wassen!’, zegt de stagiaire en ze gaat met haar naar de badkamer. Ik blijf in de woonkamer achter. Aan de muur hangen enkele foto’s van haar familie, met lachende mensen die me aankijken. In de hoek van de kamer staat een klein bureau met een laptop erop. Zo houdt ze veel contact met haar familie; via Facebook. Knap, denk ik nog, op die leeftijd!

Even later komt ze aangekleed en opgemaakt terug de woonkamer in. Ze glimlacht naar me: ‘wat ben ik blij dat ik nu toch de thuiszorg gebeld heb, het was echt nodig’. Het kostte haar alsnog veel energie, maar minder dan wanneer ze het zelf zou moeten doen.

Als ik ’s avonds in bed lig, trilt mijn telefoon. Ik kijk en lees: ‘REANIMATIE: Haal AED: locatie x en ga naar adres: ….’. Het is vlakbij mijn werkadres, dus niet in de buurt van waar ik nu ben. Echter, als ik het adres zie, schrik ik. Het is het adres van de vrouw waar ik vanmorgen nog ben geweest. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd. Waren er acute signalen vanmorgen? Heb ik iets gemist? Past dit bij de verwachtingen? En de belangrijkste: gaat ze dit overleven?

Het antwoord op de laatste vraag, komt de volgende ochtend. Het is niks meer of minder dan ik had verwacht: nee. Ze heeft het niet overleefd. De verpleegkundige die bij de vrouw is geweest om te reanimeren, geeft aan dat er nog wel is gereanimeerd. Echter werd al vrij snel duidelijk dat het niet mocht baten; waarna de reanimatie gestopt werd. Ze had al een tijdje zonder ademhaling en hartslag in bed gelegen, waardoor reanimatie niet meer zinvol werd geacht door de ambulanceverpleegkundige.

De volgende dag spreek ik haar zoon. Hij is geschrokken van het plotseling overlijden van zijn moeder. Het was niet meer mogelijk om afscheid te nemen. Natuurlijk wist hij dat het er ooit een keer aan zat te komen, maar dat maakt het verlies niet minder zwaar. Ik bied hem aan om een gesprek te hebben over het overlijden van zijn moeder, waar hij graag gebruik van wil maken. Tijdens het gesprek benadrukt hij nog eens hoe blij zijn moeder was met de opstart van de thuiszorg. Ze was gerust gesteld, voelde zich gehoord en begrepen. Daarnaast had ze richting haar zoon benadrukt dat ze zo vriendelijk en gepassioneerd geholpen was door de stagiaire. Mooiere feedback kunnen we als zorgprofessionals, volgens mij, niet krijgen.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super! 

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

One Comment Post a comment
  1. Joke #

    Zo zie je maar Jelle dat je niet alles van te voren ziet voelt aankomen. Dan kan je nog zo alert zijn. Natuurlijk is dit schrikken en zeker niet leuk. Troost je met de gedachten dat jullie haar die morgen nog zo fijn hebben geholpen waar ze zo dankbaar voor was.
    Het is telkens weer een mooi verhaal wat je schrijft. Daaruit blijkt alleen maar de liefde voor jou medemens in je beroep.
    Chapeau
    Joke

    5 april 2019

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: