Skip to content

‘Wat ben ik blij dat je opneemt!’

Deel 1:

‘Wat ben ik blij dat je opneemt!’, begint mijn collega het telefoongesprek. ‘Er moet bij een client een katheter verwisseld worden… zou jij dat willen doen?’. ‘Natuurlijk’, reageer ik. Daarna vraag ik door: waarom heeft de client een katheter? Waarom moet deze nu worden verwisseld? Is er een opdracht van de arts aanwezig? Het blijkt te gaan om een vrouw die nog maar kort te leven zal hebben. De schatting is een paar dagen. De huidige katheter is verstopt en moet daarom worden verwisseld. Het klinkt als een eitje, ik heb immers de dag ervoor nog een katheter verwisseld. Maar helaas, niks bleek minder waar….

Samen met mijn collega rijd ik naar de vrouw. Tijdens de rit bespreken we de medische voorgeschiedenis en huidige situatie door. Allebei hebben we de vrouw nog nooit eerder gezien. De thuiszorg is pas sinds vandaag betrokken en we weten niet goed wat ons te wachten zal staan.

Als we via de achterdeur binnen stappen, ligt de vrouw in bed. Haar man komt net de trap af. We geven allebei een hand en vragen hoe het nu gaat. Mijn collega ziet dat er toch urine door de katheter heen is gekomen in de afgelopen uren. Ze stelt voor om een infuuszakje aan de katheter te koppelen en hiermee de blaas te spoelen, zodat eventuele bloedstolsels uit de blaas gespoeld kunnen worden. Hiermee hopen we een nieuwe verstopping te voorkomen. Nadat ongeveer tien milliliter uit het zakje de blaas in is gelopen, gebeurd er niks meer. Ze knijpt zachtjes in de infuuszak, maar ook dat biedt geen oplossing: de katheter zit potdicht.

Op dat moment belt toevallig de huisarts aan. We leggen de situatie aan haar voor en geven aan dat we de katheter willen verwisselen. De arts gaat akkoord en vraagt of ik dit wil doen, omdat ze de handeling zelf minder vaak doet dan wij. Ik leg alle materialen klaar die ik nodig ga hebben. Ondertussen hoor ik mijn collega praten met de vrouw. Ze huilt zachtjes. Ze weet uit ervaring dat het verwisselen van een katheter bij haar erg pijnlijk is. Ik vertel dat ik het vaker heb gedaan en er alles aan ga doen om haar zo min mogelijk pijn te doen. De arts geeft haar een sterke pijnstiller die vrijwel direct werkt, waardoor ze vermoedelijk minder pijn zal ervaren.

De katheter eruit halen verloopt vlekkeloos, geheel volgens het boekje. Als de katheter eruit is, blijkt ook direct dat het geen zin zou hebben gehad om deze te laten zitten: de onderste vijftien centimeter van het slangetje zit vol met bloedstolsels en was daardoor volledig afgesloten.

Het makkelijkste deel van de handeling is gelukt. Nu komt het moeilijkste gedeelte: de vrouw heeft een nieuwe katheter nodig. De eerste poging mislukt. Tijdens het opvoeren van het slangetje voel ik tegendruk en voel ik dat ik niet meer verder kan. De tweede poging verloopt hetzelfde. Ik merk aan mezelf dat ik iets meer ongeduldig begin te worden. De derde poging mislukt ook. Ondertussen heeft de vrouw haar ogen stijf dicht geknepen van de pijn. Ze knijpt in de papegaai boven het bed. Ik geef de arts, die aan tafel met de partner van de vrouw zit te praten, een seintje. Ze onderbreekt haar gesprek, trekt handschoenen aan en neemt het van me over. Waar ik voorzichtig te werk ging, durft de arts net wat meer kracht uit te oefenen. Het gevolg is echter niet anders: ook haar lukt het niet om de katheter te plaatsen. Na enkele pogingen geeft ook zij het op en we bespreken de opties. Of eigenlijk, de enige optie. De optie die we kosten wat kost wilden vermijden: ze zal naar het ziekenhuis moeten om daar een katheter te krijgen. De arts belt een ambulance en mijn collega en ik beginnen met het schrijven van een overdracht voor het ziekenhuis….

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: