Skip to content

‘Wat heeft U in het verleden allemaal meegemaakt?’

‘Wat heeft U in het verleden allemaal meegemaakt?’, is één van mijn vaste vragen tijdens een intakegesprek. Het antwoord is wisselend, net als mijn doel van de gestelde vraag. De vraag kan duiden op de medische voorgeschiedenis, trauma’s in het verleden of belangrijke gebeurtenissen die men belangrijk vindt. Deze keer stelde ik de vraag aan de man die tegenover me zat. Hij had zelf thuiszorg aangevraagd na een periode van revalidatie in het revalidatiecentrum.

Hij begon te vertellen. Eerst over zijn kinderen. Gevolgd door een verhaal over hoe zijn vrouw was overleden. Dit maakte indruk op me. Hij had zijn vrouw gevonden. Midden in de gang. Ze had een hartstilstand gehad en was overleden. Zomaar, ze was net vijftig geworden. Hij had het er zwaar mee gehad. Ze hadden geen afscheid van elkaar kunnen nemen. Hierdoor was de periode van rouw, die volgde op het plotselinge overlijden, voor hem extra zwaar geweest. Hij vertelt dat hij er regelmatig aan denkt. Hoe oneerlijk het leven is, en wat hij allemaal met zijn vrouw had willen delen. Hij is reeds de negentig jaar gepasseerd. De laatste jaren zijn veel vrienden, kennissen en familieleden om hem heen weggevallen. Dit maakt het voor hem niet makkelijk, vertelt hij. Hij mist zijn vrouw nu des te meer. Ze hadden gehoopt om samen oud te mogen worden. Nu woont hij al jaren alleen. Zijn mobiliteit is minder geworden en hij loopt al een jaar of twee niet meer zelf buiten. Bang om te vallen. Dit was twee jaar eerder gebeurd. Hij was gestruikeld over een tegel en had daardoor zijn enkel gebroken. Echter, hij was niet kleinzerig en wilde niet naar de huisarts. Toen de pijn na zes weken nog niet veel minder was, belde zijn zoon de huisarts en bleek al snel dat de enkel al weken gebroken was. Hierdoor was de voet dusdanig beschadigd, dat hij de rest van zijn leven mank liep. Daarnaast kon hij minder steunen op deze voet, waardoor zijn angst om nog een keer te vallen was gegroeid.

Ik vroeg hierop door. Niet omdat ik hem niet geloofde, maar door het verhaal over zijn vrouw. Het was me opgevallen dat hij hier lang over praatte, een teken dat hij er veel over nadenkt. Hij vertelde dat zijn motivatie om naar buiten te gaan, de laatste jaren was verminderd. In plaats van erop uit gaan, sloot hij zich af. Hij belde vrijwel nooit uit zichzelf bekenden. Het kostte hem veel energie om iedere ochtend uit bed te komen. Hij vertelt dat hij zichzelf er regelmatig op betrapt pas rond het middaguur uit bed te komen. Niet alleen omdat hij moe was, maar ook omdat hij geen reden voor zichzelf had om op te staan. Typische signalen van een depressie.

Dit gesprek vind ik typerend voor mijn werk: het begon met een ‘simpele’ zorgvraag: ondersteunen bij het douchen, een paar keer per week. Echter is er nooit een simpele zorgvraag. Er zit een mens achter de cliënt. De mens staat centraal en niet het ziektebeeld. Hierdoor zag het zorgplan er ook anders uit dan ik in eerste instantie had ingeschat; niet alleen het ondersteunen met douchen stond erin, maar ook het emotioneel ondersteunen en het actief luisteren naar de man. Daarnaast hem motiveren om een ritme in zijn leven te krijgen en, zoals we dat zo mooi noemen, een zinvolle daginvulling met hem opstellen.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: