Skip to content

‘Wilt u liever een dun laken?’

Het is een warme zomerdag, ruim 35 graden. Ik ben weer aan het werk, na mijn vakantie en wordt meteen uit mijn vakantiegevoel getrokken door een ongerust telefoontje van mijn collega. Ze is bij een vrouw van in de tachtig met uitgezaaide kanker. Ze vertelt me dat de vrouw koorts en een hele lage bloeddruk heeft. De vrouw eet al een tijdje niet meer en brengt steeds meer tijd van de dag in bed door. Ik stem met mijn collega af dat ik eraan kom.

Bij binnenkomst zie ik de vrouw in bed liggen. Ze is veel magerder dan ik in mijn herinnering had van voor mijn vakantie. Ze slaapt. Zachtjes leg ik mijn hand op haar schouder en zeg ik haar naam. Ze wordt wakker en kijkt me aan. Er verschijnt een glimlach op haar gezicht als ze me ziet. Als ik vraag hoe het gaat, zegt ze dat het niet zo goed met haar gaat. Ze zegt dat ze een droge mond heeft en dat ze pijn heeft. Drinken en slikken lukt niet goed meer. Haar lichaam is aan het opgeven.

Ik bel de huisarts en stel voor om de medicatie via een pomp te geven, zodat ze geen pillen meer hoeft te slikken. Voor de droge mond vraag ik om een mondgel, waardoor het droge gevoel verdwijnt. De huisarts vindt het een goed plan en we spreken af dat die middag gestart zal worden met de pomp. De vrouw vindt het goed, als de pijn maar onder controle wordt gebracht.

Ze is altijd levenslustig geweest. Ze wil zo graag door met haar leven, maar het gaat simpelweg niet meer. De vermoeidheid is zo erg, dat tijdens ons gesprek haar ogen regelmatig dichtvallen. Het enige wat helpt tegen de vermoeidheid is slapen. En dat doet ze, vele uren per dag. Af en toe krijgt ze een opleving en gaat ze op de rand van het bed zitten, of even naar buiten. Ze houdt het dan een paar minuten vol, waarna ze weer terug naar bed wil.

Bij het prikken van het naaldje in de arm, zie ik haar ogen kort open gaan. Ik vraag of ik haar pijn doe, waarop ze haar hoofd schut. Ze heeft er geen last van. Tijdens het prikken voel ik het zweet over mijn gezicht naar beneden lopen. ‘Wilt u liever een dun laken?’, vraag ik haar. Nee, ze heeft het niet warm. Ze wil onder haar warme, gestippelde, dekbed blijven liggen en ik dek haar opnieuw toe.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: