Skip to content

‘Ze zitten achter mijn vrouw aan!’

Hij heeft hoofdpijn, veel hoofdpijn. In plaats van een arts te raadplegen, pakt hij twee paracetamol en gaat hij naar bed. Wanneer hij de volgende ochtend wakker wordt, is de pijn niet verdwenen. Zijn vrouw ziet dat zijn mondhoek scheef hangt en merkt dat hij de zinnen niet meer goed kan uitspreken. Ze belt de huisarts voor hem, die direct een ambulance naar het huis stuurt. In het ziekenhuis wordt de voorlopige diagnose van de huisarts bevestigd: de man heeft een hersenbloeding gehad. Hij heeft een blanco medische voorgeschiedenis en opeens staat zijn leven op z’n kop. Vanuit het ziekenhuis, wordt hij naar huis gestuurd om vanuit huis te revalideren. Naast de thuiszorg, schakel ik voor hem ook de ergotherapeut, de fysiotherapeut en de logopediste in. De therapieën worden opgestart en hij boekt goede resultaten. Sinds de hersenbloeding is hij echter angstig om alleen te zijn. De angst neemt niet af. Meerdere keren praat ik met hem over zijn angsten, maar dit werpt geen vruchten af. Ik vraag de huisarts of het mogelijk is dat hij medicatie krijgt tegen de angst. Er worden twee soorten antipsychotica voorgeschreven en ze slaan goed aan.

Een paar dagen later belt de dochter van de man me tegen het eind van de middag lichtelijk in paniek op. Haar vader is in paniek, angstig en het gaat niet goed met hem. Haar moeder heeft haar gebeld en weet niet goed wat ze moet doen. Als ik aankom, doet zijn vrouw gehaast de deur open en laat me binnen. Hij zit in zijn vaste stoel, maar oogt onrustiger dan normaal. ‘Ze zitten achter mijn vrouw aan!’, zegt hij. Hij kan echter niet aangeven wie er dan precies achter zijn vrouw aan zit. Daarna vertelt hij me dat hij bang is dat hij zelf zijn vrouw wat aan gaat doen. In overleg met de dienstdoende arts van de huisartsenpost geef ik hem extra antipsychotica en blijf ik met hem praten tot de medicatie begint te werken. Hij wordt iets rustiger. Ik regel via de dienstapotheek extra medicijnen om het weekend te overbruggen. Na het weekend wordt hij opgenomen op de revalidatieafdeling van het verpleeghuis, zodat de behandeling beter kan worden afgesteld op zijn angst.

Als ik hem op zoek in zijn nieuwe kamer, is hij blij me te zien. Hij moet erg wennen, vertelt hij me, maar vindt het fijn dat er de hele dag zorg in nabijheid is. De angst is gelukkig minder geworden door de extra zorg in combinatie met afstemming op de juiste medicatie.

Door als wijkverpleegkundige het hele proces rondom deze man te coordineren, voel ik veel verantwoordelijkheidsgevoel. Het is mooi om iemand te kunnen helpen en zijn angst te kunnen reduceren, zeker in samenwerking met andere disciplines en afdelingen. Samen de beste zorg voor de client, daar draait het om.

 

Heb je na het lezen van mijn blog toch kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super, je bent altijd van harte welkom!

Neem eens een kijkje bij op website met de actuele vacatures in de mooiste en meest huiselijke sfeer van Brabant: werken in de (thuis)zorg.

No comments yet

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: