Skip to content

‘Gespannen? Waarvoor?’

Het begon eigenlijk vrij onschuldig: een kleine achteruitgang. Hij kon iets minder ver lopen dan voorheen, kreeg wat meer last van vermoeidheid en hij merkte dat hij inleverde. Zijn energie werd minder en zijn hartslag trager. Iedere eerste dag van de maand meet hij, naar goede gewoonte, zijn bloeddruk en hartslag op. Sinds hij medicatie had gekregen van de huisarts, was zijn bloeddruk stabiel en lager dan normaal. Het begon met 'hypertensie'; een moeilijk woord voor een te hoge bloeddruk. Hij minderde met het zout in zijn eten en begon met het maandelijks opmeten van de bloeddruk. Zo kwam hij erachter dan zijn hartslag gedurende de maanden steeds wat langzamer werd. De huisarts stuurde hem door naar het ziekenhuis. Er werd een hartfilmpje gemaakt. Daarna een echo en een scan van het hart. Al vrij snel was de diagnose duidelijk: hartfalen. Het klinkt als een ernstige aandoening, en dat is het ook. Langzaam gaat het hart verder en verder achteruit, tot het hart niet meer sterk genoeg is om het bloed rond te pompen. Een potentieel dodelijk ziektebeeld, waarbij de behandeling voornamelijk gericht is op het voorkomen van erger en afremmen van de achteruitgang....

Read more

‘Kijk eens!’

Eigenlijk was hij zijn hele leven al te zwaar geweest. Op de foto's die verspreid aan de wanden hangen, zie je duidelijk dat het overgewicht niet iets is van de afgelopen jaren. De ziektebeelden die hij heeft, sluiten ook aan bij zijn overgewicht: suikerziekte, hartfalen en een verminderde nierfunctie. De functie van de nieren is zo slecht, dat hij een aantal keer per week naar de nierdialyse in het ziekenhuis moet. Dit heeft invloed op zijn hele leven. De dagen van de dialyse bestaan uit opstaan, de zorg door de thuiszorg, in de taxi en naar het ziekenhuis. Een uur of vier op de afdeling en dan weer wachten op de taxi. Pas tegen het avondeten is hij weer thuis….

Read more

‘Een goede voorbereiding is het halve werk’

Eigenlijk was de situatie al jaren hetzelfde: iedere dag in de avond ondersteunen met het uittrekken van zijn steunkousen. In mijn eerste stageweek binnen het team, was zijn vrouw overleden. Dat was voor mij al een bijzondere ervaring: de allereerste keer dat ik iemand zag die terminaal ziek was. Na het overlijden van zijn vrouw, had ik hem maar een keer of vijf gezien. Telkens in de avonddienst, om de steunkousen uit te trekken. Vanwege de stabiliteit van de situatie, verbaasde het me zijn zoon me belde. Zijn vader was dit weekend gevallen en had niks tegen mijn collega's durven zeggen hierover. Hij had pijn in zijn enkel en voet, en de huisarts had inmiddels geconcludeerd dat er een flinke kneuzing in de enkel en de voet zat. Hierdoor was toch wat meer zorg nodig dan alleen het uittrekken van de steunkousen. Of ik langs wilde komen voor een herindicatiegesprek....

Read more

‘Dat hebben we niet nodig hoor…’

Als ik aanbel, hoor ik gestommel op de bovenverdieping. Er wordt niet open gedaan. Ik bel nog een keer, maar ook nu gebeurd er niks. Ook wordt de telefoon niet opgenomen. De buren hebben een sleutel, had ze me in het verleden een keer verteld. Ik haal de sleutel bij de buren en ga naar binnen. Op de bovenverdieping, in de slaapkamer, vind ik ze. Allebei op de grond. Ze vertelt dat ze er al enkele uren liggen. Haar man was midden in de nacht opgestaan om te gaan plassen, maar was gevallen. Door zijn dementie was zijn zicht een stuk verminderd, waardoor hij altijd al een valgevaar had. Zij had hem proberen omhoog te helpen, maar was toen zelf ook gevallen. Ze hadden elkaar warm gehouden die nacht, en een deken van het bed getrokken om onder te gaan liggen. Allebei hadden ze niks, maar omhoog komen lukte ze zelf niet. De telefoon lag in de andere kamer en ze hadden personenalarmering altijd afgehouden; 'dat hebben we niet nodig hoor', ik hoor het haar nog zeggen….

Read more

‘Ik weet nog goed hoe zwaar dat was’

Nadat hij een hersenbloeding had doorgemaakt, volgde er een lang revalidatietraject. Eerst in het ziekenhuis, daarna in het revalidatiecentrum en uiteindelijk gingen ook thuis de oefeningen door. Het was flink aanpassen voor hem. Koken lukte niet meer. Lopen ging moeizamer en moest voortaan met een rollator. En nog wel het belangrijkste: zijn vrouw was net voor zijn hersenbloeding overleden. Hij was nog niet half bekomen van deze klap, of hij lag zelf in het ziekenhuis. Het aanpassen valt hem het zwaarste. Afhankelijk zijn van anderen; zijn kinderen. Zij zorgen voor het huishouden en zijn ook zijn taxivervoer als hij ergens naar toe wil. Ook wordt er vanuit het ziekenhuis thuiszorg aangevraagd. Om iedere ochtend te helpen met wassen en aankleden. Dit had hij altijd zelf gedaan, en nu moet hij plotseling hulp hebben....

Read more

‘Een fijner gevoel’

Haar man was pas enkele weken opgenomen in het verpleeghuis. Na de opname, die wat stroef en met spoed geregeld was, had ik nog twee keer contact met haar gehad. Enerzijds om te peilen hoe het met haar man was, anderzijds om te beoordelen hoe het met haar ging. De laatste paar weken thuis waren heftig voor het echtpaar. De dementie van haar man leek met de dag erger te worden. Hij begon te dwalen en zich midden in de nacht aan te kleden om te gaan ontbijten. Voor haar was het extra zwaar: naast de 24-uurs zorg voor haar man, kwam ze zelf amper aan slaap en rust toe. De thuiszorg was betrokken op een aantal momenten per dag, maar kon ook niet de hele dag of nacht aanwezig zijn om hem te begeleiden. De drie kinderen van het echtpaar bleven om beurten regelmatig slapen, maar omdat zij ook een eigen gezin en baan hadden, was dit niet iedere dag mogelijk...

Read more

‘Het is goed zo voor ons pap’

Hij ontving pas een week thuiszorg van ons team. Daarvoor had hij ook al wel thuiszorg, maar hij was overgestapt van aanbieder. Het is altijd even wennen en afstemmen op elkaar in het begin. Ik was er inmiddels drie keer geweest en we kregen snel een goede band. Ik schrok toen zijn zoon belde. Hij had nog een hersenbloeding gehad. We hadden het er in die eerst week al over gehad dat dit zou kunnen gebeuren. En dat hij dan niet meer naar het ziekenhuis wilde. Thuisblijven, met zoveel mogelijk comfort, dat was zijn wens. De huisarts voorzag in deze wens en stuurde hem niet meer naar het ziekenhuis. De medicatie werd herzien en er werd gestart met pijnstilling. Alles om het comfort te bevorderen....

Read more

‘De agenten, die op de melding afkwamen, hadden haar zo van de grond!’

Ik kwam binnen en hij begint te huilen. Zijn vrouw zat aan tafel en kijkt me met een afwezige blik aan. Ze heeft de ziekte van Parkinson en kan daardoor af en toe behoorlijk in de war zijn. Hij vertelt me snikkend wat er die nacht is gebeurd. Zijn vrouw was uit bed gegaan om naar te toilet te gaan. Echter was ze hierbij gevallen, waarna hij had geprobeerd om haar omhoog te helpen. Dit lukte hem niet. In een vlaag van paniek had hij 112 gebeld. De politie kwam. 'De agenten, die op de melding afkwamen, hadden haar zo van de grond', vertelt hij. Ondertussen had ze het niet meer op kunnen houden. De agenten zagen dit ook en zetten haar onder de douche....

Read more

‘Niet onderzoeken is ook een optie’

Morgen, 12 oktober, is het de dag van de palliatieve zorg. Daar sluit ik natuurlijk graag op aan met een passend verhaal!

Read more

‘Waarvan geniet hij nog?’

Een paar dagen eerder had ik een cursus gevolgd over advance care planning. Advance care planning houdt in dat je vooraf, proactief, met de client en familie gesprekken voert over de wensen en verwachtingen rondom de zorg in de toekomst. Bijvoorbeeld: wil iemand nog naar het ziekenhuis? Wil de client thuis overlijden? Wat zijn normen en waarden die in de zorg meegenomen kunnen worden?

Read more