Blogs

‘Ik heb nergens last van’

Uit de rapportage haal ik dat de man in kwestie, in de negentig, hoest, koorts heeft en dat de arts antibiotica heeft voorgeschreven in verband met een longontsteking. Bij mij gaan direct alle alarmbellen af; alle symptomen wijzen op een mogelijke besmetting met het COVID-19-virus. Natuurlijk kan ik het niet met zekerheid zeggen, maar de verdenking is er wel. Dat is vreemd: de man in kwestie komt eigenlijk vrijwel nergens meer, zeker niet zelfstandig. Hoe kan hij dan besmet zijn geraakt?

‘Terwijl ze dit vertelt, barst de vrouw in huilen uit’

Het bericht raakt me: een collega-organisatie in de regio kondigt het faillissement aan. Alle cliënten en collega’s moeten zo snel mogelijk worden ondergebracht bij andere thuiszorgorganisaties. De thuiszorg loopt al over; personeelstekort en veel aanvragen van cliënten zorgen ervoor dat het iedere dag weer een flinke puzzel is om alles rond te krijgen. Desondanks willen we nooit een ‘nee’ verkopen aan mensen die zorg nodig hebben. We bekijken voor iedere nieuwe client de mogelijkheden die we hebben en bieden altijd iets aan….

‘Het duurt zo ontzettend lang’

Nadat de vrouw een kleine operatie had ondergaan in het ziekenhuis, had ze een aantal vervelende complicaties gekregen. Zo was de operatiewond gaan ontsteken en moest deze verzorgd worden. Om dit te verzorgen werd de thuiszorg ingeschakeld door het ziekenhuis. Eigenlijk wil de vrouw dit helemaal niet. Ze is haar hele leven zelfstandig geweest en wil dat nu ook zijn. Het ziekenhuis liet haar echter geen keuze, omdat een geïnfecteerde wond een risico geeft op een (veel) langere behandelduur….

‘De juiste zorg op de juiste plek’

De man in kwestie ging al enige maanden flink achteruit ten gevolge van kanker. Hij zit inmiddels in het palliatieve traject, wat inhoudt dat genezing niet meer mogelijk is en we alles op alles zetten om de man zo comfortabel mogelijk te maken. De zorg die wij verlenen is erop gericht dat de man zo veel mogelijk energie overhoudt voor leuke dingen waarvan hij nog kan genieten. Het wassen en aankleden iedere ochtend kost hem namelijk zoveel energie dat hij de rest van de dag niet veel meer waard is. Daarom helpt de thuiszorg hem hierbij….

‘Twee stappen vooruit, eentje terug’

Nadat ze weken in het ziekenhuis had doorgebracht, waarvan de meeste tijd op de intensive care, ging het nu een stuk beter. Ze had COVID-19, in een heftige vorm. Ze is weer thuis. Duidelijk is dat ze nog een lange weg te gaan heeft om te herstellen. Zowel lichamelijk als psychologisch heeft ze een flinke klap gehad. Haar spieren zijn verslapt, ze is ruim twintig kilogram afgevallen en daarnaast kost de kleinste inspanning enorm veel energie. Daarnaast vergeet ze veel meer dan voorheen en is ze angstiger. De diagnose is PICS, oftewel: Post Intensive Care Syndroom. Een verzameling aan typerende symptomen die na een langdurige opname op de intensive care kunnen ontstaan. In de opleiding had ik het een enkele keer voorbij horen komen, maar nog nooit had ik dit syndroom in de praktijk gezien. Nu zag ik het in de praktijk en schrok ik van de heftigheid waarin deze vrouw het syndroom had….

‘Hij gaat niet vooruit, maar juist achteruit’

Het is een sneu gezicht: een oude, kleine man in een groot bed. Hij ziet bleek. Als ik de deken terugsla. zie ik dat zijn bed doorweekt is van het zweet. Hij braakt al een aantal dagen op rij. Daarnaast heeft hij last van diarree. Eten en drinken gaat moeizaam. Zijn dochter probeert hem continu aan te sturen om te eten en te drinken, wat nauwelijks effect heeft. Hij valt af en voelt zich beroerd. Het is duidelijk dat hij dit niet lang meer vol kan houden. Zelf zegt hij ook dat het niet goed meer gaat. Ik bel de huisarts en vraag haar om advies. Ze schrijft medicatie voor en geeft aan dat als het erger wordt, we haar moeten terugbellen…

Laden…

Er is iets fout gegaan. Vernieuw de pagina en/of probeer het opnieuw.

%d bloggers liken dit: