‘De pijn is onhoudbaar’

Enkele dagen eerder was de man van zijn fiets gevallen. Het was een flinke smak geweest, precies op de stoeprand. Een ritje in de ambulance was het gevolg. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat er enkele ribben en het sleutelbeen gebroken waren. Daarnaast was zijn gezicht flink gehavend. Ondanks de pijn, wordt de man binnen een dag met een dosis pijnstilling naar huis gestuurd. Zonder thuiszorg, want zijn vrouw kan hem thuis goed helpen. Daarnaast zijn de kinderen nauw betrokken en kunnen ook bijspringen als het nodig is….

‘Een ongelukkig ongelukje’

Bij binnenkomst groet ze me hartelijk. Terwijl ze nog in bed ligt, voer ik een gesprek met haar over het weer wat het vandaag gaat worden. Ze vertelt dat ze een paar dagen eerder gevallen is, wat ik ook in de rapportage al had gelezen. Ze vertelt dat ze na de val pijn heeft gekregen in haar linkerschouder en dat ze eigenlijk de hele dag pijn heeft. Als ik haar pyjama uittrek, zie ik niks bijzonders. Geen blauwe plek, geen wond of afwijkingen in de botten voor zover ik kan voelen….

‘Kun je me komen helpen?’

Gedurende de afgelopen maand waren haar wonden erger geworden. Het waren typische doorligwonden, op de stuit, billen en onderrug. Ze lag steeds meer in bed. Om verergering te voorkomen, hadden we eigenlijk al vrijwel alle interventies ingezet die mogelijk waren: een drukverlagend matras, iedere paar uur een andere houding, optimaliseren van het eten en drinken en natuurlijk het verzorgen van de wonden. De wonden werden daardoor iets minder groot, maar de pijn bleef aanwezig. Het eten en drinken ging ook minder goed, en ze kreeg van de huisarts te horen dat ze niet lang meer te leven zou hebben….

‘Haar lichaam was aan het opgeven’

Het was een sneu gezicht. Een relatief jonge vrouw, alleen in bed, in een huis met veel rommel en de verwarming op 25 graden. Ze bleef het koud houden. Ze rilde. We gaven haar nog een extra deken, maar ook dit leek niet te helpen. Terwijl zij onder drie dekens lag, met een lange broek en een trui aan, voelde ik het zweet over mijn voorhoofd lopen. De huisarts had me gebeld om een morfinepomp te starten en om een katheter in te brengen. Beide verliep probleemloos; samen met een collega bracht ik een katheter in en sloten we de morfinepomp aan. Het ging plotseling hard; we hadden niet zien aankomen dat ze opeens bedlegerig zou worden. Haar huis was hier dan ook niet op aangepast. Er was nog geen verpleegbed aanwezig en ook het matras voldeed niet aan de eisen om 24 uur per dag op te liggen. Het risico op doorligwonden werd met het uur groter. We bestelden met spoed een ander bed, een tafeltje en een ander matras. Binnen drie uur na ons telefoontje, was alles in huis….

‘Ik neem je een dagje mee’

06:50 uur
Ik loop door de nog donkere gang in de richting van het kantoor. Ik hoor mijn collega’s al lachen en bijkletsen. ‘Goedemorgen!’, zeg ik vrolijk en ik ga bij hen aan tafel zitten. Ik zit nog geen minuut of de telefoon rinkelt al. De nachtdienst draagt over dat er vannacht geen bijzonderheden waren. Samen met mijn collega’s neem ik de bijzonderheden voor de dag door. Vandaag zijn er twee stagiaires aanwezig. We bespreken gezamenlijk de leerdoelen. Niet alleen de stagiaires geven een leerdoel aan, ook alle aanwezige collega’s benoemen een leerdoel; we zijn ten slotte een leerafdeling. ‘Vandaag wil ik extra letten op handhygiëne volgens protocol toepassen’, zeg ik op mijn beurt….