person s hands covered with blood

‘Hier zijn we!’

Vandaag werk ik een dagje op kantoor. Dat houd niet in dat ik geen cliënten zie, maar wel dat de focus niet ligt op de directe zorgverlening. Ik ben wel bereikbaar en spring bij waar nodig. Tegelijkertijd werk ik vanuit kantoor aan een aantal verschillende projecten, werk ik zorgplannen bij zodat ze beter aansluiten op veranderingen in de gezondheid van de cliënten en werk ik de administratie weg….

‘Dag dokter, dag broeder!’

Het is vrijdag, wat betekent dat ik een ‘schooldag’ heb. Meestal volg ik de college’s van de premaster verplegingswetenschap vanuit huis. Vandaag kwam dat niet zo goed uit en had ik een flex-werkplek gereserveerd. Binnen de organisatie hebben we werkplekken waar, buiten jij, niemand komt. Een goed alternatief dus. Net na het middaguur, midden in het college dat ik volg, zie ik vanuit mijn ooghoek mijn telefoon oplichten. Ik kijk en zie de oproep ‘Haal AED’, gevolgd door het adres waar ik de AED op moet halen en het adres waar het slachtoffer vermoedelijk een hartstilstand heeft. Terwijl ik het bericht lees, voel ik mijn adrenaline stijgen….

‘De juiste zorg op de juiste plek’

De man in kwestie ging al enige maanden flink achteruit ten gevolge van kanker. Hij zit inmiddels in het palliatieve traject, wat inhoudt dat genezing niet meer mogelijk is en we alles op alles zetten om de man zo comfortabel mogelijk te maken. De zorg die wij verlenen is erop gericht dat de man zo veel mogelijk energie overhoudt voor leuke dingen waarvan hij nog kan genieten. Het wassen en aankleden iedere ochtend kost hem namelijk zoveel energie dat hij de rest van de dag niet veel meer waard is. Daarom helpt de thuiszorg hem hierbij….

‘Hij gaat niet vooruit, maar juist achteruit’

Het is een sneu gezicht: een oude, kleine man in een groot bed. Hij ziet bleek. Als ik de deken terugsla. zie ik dat zijn bed doorweekt is van het zweet. Hij braakt al een aantal dagen op rij. Daarnaast heeft hij last van diarree. Eten en drinken gaat moeizaam. Zijn dochter probeert hem continu aan te sturen om te eten en te drinken, wat nauwelijks effect heeft. Hij valt af en voelt zich beroerd. Het is duidelijk dat hij dit niet lang meer vol kan houden. Zelf zegt hij ook dat het niet goed meer gaat. Ik bel de huisarts en vraag haar om advies. Ze schrijft medicatie voor en geeft aan dat als het erger wordt, we haar moeten terugbellen…

‘De pijn is onhoudbaar’

Enkele dagen eerder was de man van zijn fiets gevallen. Het was een flinke smak geweest, precies op de stoeprand. Een ritje in de ambulance was het gevolg. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat er enkele ribben en het sleutelbeen gebroken waren. Daarnaast was zijn gezicht flink gehavend. Ondanks de pijn, wordt de man binnen een dag met een dosis pijnstilling naar huis gestuurd. Zonder thuiszorg, want zijn vrouw kan hem thuis goed helpen. Daarnaast zijn de kinderen nauw betrokken en kunnen ook bijspringen als het nodig is….

‘Een ongelukkig ongelukje’

Bij binnenkomst groet ze me hartelijk. Terwijl ze nog in bed ligt, voer ik een gesprek met haar over het weer wat het vandaag gaat worden. Ze vertelt dat ze een paar dagen eerder gevallen is, wat ik ook in de rapportage al had gelezen. Ze vertelt dat ze na de val pijn heeft gekregen in haar linkerschouder en dat ze eigenlijk de hele dag pijn heeft. Als ik haar pyjama uittrek, zie ik niks bijzonders. Geen blauwe plek, geen wond of afwijkingen in de botten voor zover ik kan voelen….