‘De juiste zorg op de juiste plek’

De man in kwestie ging al enige maanden flink achteruit ten gevolge van kanker. Hij zit inmiddels in het palliatieve traject, wat inhoudt dat genezing niet meer mogelijk is en we alles op alles zetten om de man zo comfortabel mogelijk te maken. De zorg die wij verlenen is erop gericht dat de man zo veel mogelijk energie overhoudt voor leuke dingen waarvan hij nog kan genieten. Het wassen en aankleden iedere ochtend kost hem namelijk zoveel energie dat hij de rest van de dag niet veel meer waard is. Daarom helpt de thuiszorg hem hierbij….

‘Hij gaat niet vooruit, maar juist achteruit’

Het is een sneu gezicht: een oude, kleine man in een groot bed. Hij ziet bleek. Als ik de deken terugsla. zie ik dat zijn bed doorweekt is van het zweet. Hij braakt al een aantal dagen op rij. Daarnaast heeft hij last van diarree. Eten en drinken gaat moeizaam. Zijn dochter probeert hem continu aan te sturen om te eten en te drinken, wat nauwelijks effect heeft. Hij valt af en voelt zich beroerd. Het is duidelijk dat hij dit niet lang meer vol kan houden. Zelf zegt hij ook dat het niet goed meer gaat. Ik bel de huisarts en vraag haar om advies. Ze schrijft medicatie voor en geeft aan dat als het erger wordt, we haar moeten terugbellen…

‘De pijn is onhoudbaar’

Enkele dagen eerder was de man van zijn fiets gevallen. Het was een flinke smak geweest, precies op de stoeprand. Een ritje in de ambulance was het gevolg. In het ziekenhuis werd geconstateerd dat er enkele ribben en het sleutelbeen gebroken waren. Daarnaast was zijn gezicht flink gehavend. Ondanks de pijn, wordt de man binnen een dag met een dosis pijnstilling naar huis gestuurd. Zonder thuiszorg, want zijn vrouw kan hem thuis goed helpen. Daarnaast zijn de kinderen nauw betrokken en kunnen ook bijspringen als het nodig is….

‘Een ongelukkig ongelukje’

Bij binnenkomst groet ze me hartelijk. Terwijl ze nog in bed ligt, voer ik een gesprek met haar over het weer wat het vandaag gaat worden. Ze vertelt dat ze een paar dagen eerder gevallen is, wat ik ook in de rapportage al had gelezen. Ze vertelt dat ze na de val pijn heeft gekregen in haar linkerschouder en dat ze eigenlijk de hele dag pijn heeft. Als ik haar pyjama uittrek, zie ik niks bijzonders. Geen blauwe plek, geen wond of afwijkingen in de botten voor zover ik kan voelen….

‘Ik adviseer je naar het ziekenhuis te gaan’

Ik kniel naast haar bed. Ze oogt ziek; ik zie zweet op haar voorhoofd, rode blosjes op haar wangen en praten kost zichtbaar energie. Zelf zegt ze dat ze zich niet ziek voelt. Ik pak mijn stethoscoop en beluister de longen. Aan allebei de kanten hoor ik geluiden die bij een gezond iemand niet hoorbaar zouden zijn. Daarnaast is het zuurstofgehalte in haar bloed een stuk lager dan normaal….

‘Wat zullen we doen? Een kuur of insturen?’

Het is maandagmiddag. Mijn collega belt mij op, de vrouw waar ze op dat moment bij is, ziet er grauw uit. Ze heeft het benauwd en voelt een soort drukkende pijn op haar borst. Het is eigenlijk al het hele weekend aan de gang, maar nu is het toch wel een stuk erger geworden. Eigenlijk had ze het niet willen vertellen; ze wil niemand tot last zijn. Daarnaast heeft ze ‘s avonds plannen om haar verjaardag te vieren, wat ze natuurlijk niet wil missen. Maar nu is het toch te erg geworden om het te negeren….