Skip to content

Posts from the ‘Dementie’ Category

‘Dat hebben we niet nodig hoor…’

Als ik aanbel, hoor ik gestommel op de bovenverdieping. Er wordt niet open gedaan. Ik bel nog een keer, maar ook nu gebeurd er niks. Ook wordt de telefoon niet opgenomen. De buren hebben een sleutel, had ze me in het verleden een keer verteld. Ik haal de sleutel bij de buren en ga naar binnen. Op de bovenverdieping, in de slaapkamer, vind ik ze. Allebei op de grond. Ze vertelt dat ze er al enkele uren liggen. Haar man was midden in de nacht opgestaan om te gaan plassen, maar was gevallen. Door zijn dementie was zijn zicht een stuk verminderd, waardoor hij altijd al een valgevaar had. Zij had hem proberen omhoog te helpen, maar was toen zelf ook gevallen. Ze hadden elkaar warm gehouden die nacht, en een deken van het bed getrokken om onder te gaan liggen. Allebei hadden ze niks, maar omhoog komen lukte ze zelf niet. De telefoon lag in de andere kamer en ze hadden personenalarmering altijd afgehouden; 'dat hebben we niet nodig hoor', ik hoor het haar nog zeggen….

Read more

‘Een fijner gevoel’

Haar man was pas enkele weken opgenomen in het verpleeghuis. Na de opname, die wat stroef en met spoed geregeld was, had ik nog twee keer contact met haar gehad. Enerzijds om te peilen hoe het met haar man was, anderzijds om te beoordelen hoe het met haar ging. De laatste paar weken thuis waren heftig voor het echtpaar. De dementie van haar man leek met de dag erger te worden. Hij begon te dwalen en zich midden in de nacht aan te kleden om te gaan ontbijten. Voor haar was het extra zwaar: naast de 24-uurs zorg voor haar man, kwam ze zelf amper aan slaap en rust toe. De thuiszorg was betrokken op een aantal momenten per dag, maar kon ook niet de hele dag of nacht aanwezig zijn om hem te begeleiden. De drie kinderen van het echtpaar bleven om beurten regelmatig slapen, maar omdat zij ook een eigen gezin en baan hadden, was dit niet iedere dag mogelijk...

Read more

‘Ik weet het niet…’

We hadden het eerder al gehad over de toenemende zorgvraag en belasting voor de partner. Daarnaast hadden we ook het toekomstperspectief besproken. Het zag er niet rooskleurig uit. Haar man had in een relatief korte tijd vergevorderde dementie ontwikkeld. Vandaag bespreek ik met haar de thuiszorg die tot nu toe is ingezet en tevens de aanvraag voor de Wet Langdurige Zorg. Met een indicatie via deze wet, kan haar man op de wachtlijst worden geplaatst voor een verpleeghuis. Het zal een afdeling worden met een gesloten deur; hij zal niet meer zelfstandig, zonder begeleiding, naar buiten mogen om zijn eigen veiligheid te kunnen garanderen. Momenteel ziet zijn vrouw erop toe dat hij niet naar buiten gaat, zonder dat zij erbij is. Dit vraagt veel van zijn vrouw: vierentwintig uur per dag houdt zijn vrouw hem in de gaten....

Read more

‘Ik ken je nog, van zeven jaar geleden!’

Mijn collega's hadden die week al zeker drie keer een berichtje gestuurd: de mevrouw in kwestie is boos, onredelijk en laat de zorg niet goed toe. Vandaag staat ze bij mij op de planning om naartoe te gaan. Ik ben benieuwd hoe ze op mij zal reageren; ik heb haar een paar weken geleden voor het eerst gezien en daarna niet meer. Zou ze me nog herkennen?

Read more

‘Ik neem je een dagje mee’

06:50 uur
Ik loop door de nog donkere gang in de richting van het kantoor. Ik hoor mijn collega's al lachen en bijkletsen. 'Goedemorgen!', zeg ik vrolijk en ik ga bij hen aan tafel zitten. Ik zit nog geen minuut of de telefoon rinkelt al. De nachtdienst draagt over dat er vannacht geen bijzonderheden waren. Samen met mijn collega's neem ik de bijzonderheden voor de dag door. Vandaag zijn er twee stagiaires aanwezig. We bespreken gezamenlijk de leerdoelen. Niet alleen de stagiaires geven een leerdoel aan, ook alle aanwezige collega's benoemen een leerdoel; we zijn ten slotte een leerafdeling. 'Vandaag wil ik extra letten op handhygiëne volgens protocol toepassen', zeg ik op mijn beurt....

Read more

‘Dwalen of wandelen’

Het viel diverse collega’s op dat de man in kwestie regelmatig niet thuis was als zij voor zijn deur stonden om de zorg te verlenen. We wisten als team wel dat hij niet kon onthouden op welk tijdstip de thuiszorg zou komen. Hij wist vaak überhaupt niet dat er thuiszorg zou komen. De dementie was al zover ontwikkeld dat hij dit vergat. Hij vergat daarnaast dat zijn kinderen hem elke dag belden en regelmatig op bezoek kwamen. Hierdoor voelde hij zich eenzaam. Het was een trieste situatie, voor de kinderen, voor ons als zorgprofessionals, maar vooral voor hem.....

Read more

‘Maar hij heeft dementie’

Na een val in huis, was hij in het ziekenhuis terecht gekomen. Hij had een gebroken heup en kon hierdoor minder goed uit de voeten. Het aankleden en het douchen ging moeizamer, vooral vanwege het valgevaar. Hij is niet erg bang om nog een keer te vallen. Dit hoort erbij, zegt hij. Met 'erbij' doelt hij op zijn leeftijd. Hij was net 90 jaar geworden....

Read more

‘Waarschijnlijk wuiven ze het weg’

Nadat ik heb aangebeld, doet een vrouw van rond de tachtig de deur open. Ik geef haar een hand en vraag haar of ik binnen mag komen. Voorover gebogen loopt ze voor me uit de kamer in. Haar dochter en man zijn er ook. Haar dochter heeft me gebeld, omdat haar vader al geruime tijd dementie heeft en hierdoor steeds meer vergeet. Voor haar moeder wordt het steeds zwaarder om voor haar vader te zorgen. Echter, geeft zij dit niet makkelijk toe. In het gesprek dat volgt, vertelt ze dat het ze samen nog prima lukt. De casemanager dementie, die het gezin al enkele jaren begeleid, had me hier vooraf al voor gewaarschuwd. ‘Nu zijn ze akkoord met het starten van de zorg, maar waarschijnlijk wuiven ze het weg als je er bent’, had ze verteld.

Tijdens het gesprek valt het me op dat hij stil is. Als ik hem vragen stel, kijkt hij bevestigend zijn vrouw aan. Hij laat haar zoveel mogelijk antwoord geven. Als ik hem een aantal directe vragen stel, waarbij ik erbij zeg dat ik benieuwd ben naar zijn mening, zegt hij geen antwoord te weten. Het maakt hem niet zoveel uit wat er gebeurd, als zijn vrouw er maar achter staat. Deze afhankelijkheid is voor mij best heftig om te zien. Enerzijds merk ik hoe afhankelijk hij is en zich ook zo opgesteld richting zijn vrouw, anderzijds zie ik ook de liefde tussen de twee. Ze willen allebei het beste voor elkaar. De dochter wil dit ook, maar ziet dat het zwaar is voor haar ouders.

Ze houden de zorg af, ze hebben geen hulp nodig. De dochter en de casemanager twijfelen hieraan. Ik zit in tweestrijd. Zal ik meegaan in de wens van het echtpaar en geen zorg inzetten? Of zal ik tegen de wens van het echtpaar in toch sturen om zorg in te zetten, en zo voldoen aan de hulpvraag vanuit de dochter?

Ik besluit een compromis te sluiten. Ik stel voor om eenmalig, zonder verdere verplichtingen, een keer mee te komen kijken tijdens het douchen. Om te zien hoe het gaat. Om te beoordelen of het veilig gaat, en mogelijk kan ik het echtpaar wat tips geven om het nog beter samen te doen. Hiermee gaan ze akkoord. De dochter en casemanager zijn tevreden: er wordt hulp geboden. Ook het echtpaar is tevreden en voelt zich gehoord. Na het douchen zien we wel verder.

Heb je na het lezen van mijn blog kriebels gekregen om te gaan werken of een keer mee te lopen in de (thuis)zorg? Super!

Neem eens een kijkje op de website met de actuele vacatures in de mooiste en meeste huiselijke sfeer van Brabant: Werken in de (thuis)zorg.

‘Ik ben zo bang dat ik naar een verpleeghuis moet’

We lopen samen naar de douche. Hij gebogen achter zijn rollator, ik met twee handdoeken en een washand paraat. Nadat ik hem heb gewogen en heb geholpen met uitkleden, zet ik de douche aan. Ik pak zijn handen en begeleid hem naar de douche. Sinds de hersenbloeding lukt het hem niet meer om zonder hulpmiddel te lopen. Minstens eens per twee weken help ik hem. Met douchen, aankleden, wegen, naar het toilet gaan: net wat nodig is.

Read more

‘Dankjewel voor de uitleg’

'De volgende meneer waar we naar toe gaan, is een man van eind tachtig die een hersenbloeding heeft gehad en daarna dementie heeft gekregen.' zei ik, tegen de stagiaire die naast me in de auto zat. Ondertussen keek ze in het dossier en las in het dossier niets over de dementie. Ze vroeg me dan ook of dit wel klopte. Ik vond het vreemd, ik dacht echt dat de diagnose al gesteld was en dat dit ook in zijn dossier zou staan. Wel wist ik dat hij ondertussen door de huisarts was doorverwezen naar de geriater in het ziekenhuis. Voornamelijk voor algehele achteruitgang, in combinatie met wat specifiekere problemen....

Read more